‏🔴 ۳/۶

عضوهای ناتو مدت‌هاست با این روش روسیه آشنا هستند. اکثر کشورهای اروپایی عضو، در دو دههٔ گذشته چندین حملهٔ ترکیبی را تجربه کرده‌اند. اما از زمان حملهٔ ۲۰۲۲ به اوکراین، روسیه استراتژی خود را به دو شکل اساسی تغییر داد. نخست، فراوانی حملات را به‌طور چشمگیری افزایش داد؛ بر اساس مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، در سال اول جنگ تعداد نفوذهای روسی در اروپا چهار برابر شد. دوم، تنوع تاکتیک‌های خود را گسترش داد. علاوه بر کارزارهای رایج اطلاعاتی، نقض حریم هوایی و حملات سایبری، عوامل مرتبط با مسکو راه‌آهن‌ها را تخریب کردند، بسته‌های سوزان را بر هواپیماهای بارگذار کردند و برای سوزاندن انبارهای تسلیحات، شبکه‌های جنایی داخل اروپا را مزد می‌دادند.

تا اوایل ۲۰۲۳، در واکنش به این روندها، ناتو جدیت و فوریت مباحث خود دربارهٔ فعالیت‌های ترکیبی روسیه را افزایش داد. بیانیهٔ اجلاس ناتو ۲۰۲۳ که مواضع و اولویت‌های مشترک ائتلاف را بیان می‌کرد، اعلام کرد که روسیه حملات خود علیه متحدان را «تشدید» کرده و برای اولین بار به استفادهٔ روسیه از پروکسی‌ها اشاره کرد. ناتو همچنین مجموعه‌ای از ابتکارات جدید برای مقابله با فعالیت‌های ترکیبی معرفی کرد: سران دولت‌ها اهداف جدیدی برای حفاظت از زیرساخت‌های بحرانی و زنجیره‌های تأمین در برابر شوک‌های استراتژیک در سراسر قلمرو ائتلاف تعیین کردند. آن‌ها همچنین بر ایجاد «مرکز دریایی ناتو برای امنیت زیرساخت‌های بحرانی زیرآبی» و «قابلیت پشتیبانی مجازی حوادث سایبری» — سکوئی برای هماهنگی در پاسخ به حملات سایبری — توافق کردند. اما هیچ اقدامی برای تحمیل هزینه به روسیه در نظر گرفته نشد. اگرچه ناتو جنگ ترکیبی مسکو را محکوم کرد، اما آمادهٔ بحث صریح دربارهٔ پیامدهایی همچون تحریم‌های هدفمند، سرکوب ناوگان سایه‌ای روسیه (کشتی‌های بدون علامت که برای دور زدن تحریم‌ها به کار می‌روند)، فعالیت‌های سایبری تهاجمی یا عملیات‌های اطلاعاتی نبود.

در اواخر ۲۰۲۵، پوتین جنگ ترکیبی خود را به‌حدی بیش از پیش سرعت داد.

بخشی از این مشکل ساختاری است. ناتو در سال ۱۹۴۹ برای دفاع جمعی در برابر حملات مسلحانهٔ قابل شناسایی تأسیس و طراحی شد. این سازمان برای تحمیل هزینه پس از اعمالی که می‌توان انکار کرد، طراحی نشده بود. به‌عنوان یک ائتلاف نظامی دفاعی، ناتو اختیار تحریم یا اخراج عوامل روسی از کشورهای عضو را ندارد؛ این قدرت در دست کشورهای عضو به‌صورت جداگانه و اتحادیهٔ اروپا است. از زمان اجلاس ۲۰۱۴، ناتو بر این باور است که یک حملهٔ سایبری یا ترکیبی می‌تواند به‌صورت مورد به مورد مادهٔ ۵ را فعال کند، اما هرگز آستانهٔ اقدام را تعریف نکرده است. حتی در مواردی که ائتلاف می‌تواند به‌صورت جمعی عمل کند — مانند عملیات‌های سایبری تهاجمی — برای این کار باید توافق ۳۲ کشور با تاریخچه‌ها، سیاست‌های داخلی و تمایلات ریسک متفاوت به‌دست آید.

در سال پس از اجلاس ناتو ۲۰۲۳، روسیه فشار را افزون کرد؛ حملات ترکیبی خود در اروپا را سه‌برابر کرد و روش‌های جدیدی برای هدف‌گیری سرزمین‌های ناتو آزمایش کرد، از جمله دست‌کاری در سامانه‌های راه‌آهن اروپایی. در نتیجه، ائتلاف توانایی‌های تشخیص، تجزیه‌وتحلیل و گزینه‌های پاسخگویی خود را بهبود داد. اعضای ناتو بهترین روش‌ها را به‌اشتراک گذاشتند، در تمرینات میزی شرکت کردند که برای آزمون این گزینه‌ها طراحی شده بود و استراتژی جدیدی برای مقابله با اطلاعات نادرست تدوین کردند. بسیاری از کشورها، از جمله استونی، آلمان، لهستان و بریتانیا، به‌طور مستقل تحقیقات را آغاز کردند، پیگیری‌های قضایی طلب کردند و دیپلمات‌ها و افسران اطلاعاتی مشکوک روسی را اخراج کردند. این گام‌ها مهم بودند؛ اما برای بازدارندگی روسیه کافی نبودند.