‏🟡 ۳/۵

سخت‌ترین ضربه به بخش گردشگری وارد شد؛ این بخش سالانه ۱۴ تا ۱۶ ٪ از تولید ناخالص داخلی (GDP) اردن را تشکیل می‌دهد. با توجه به تنوع سایت‌های تاریخی، باستان‌شناسی و مذهبی کشور، از جمله شهر باستانی مشهور پترا، گردشگری مستقیماً حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر و به‌صورت غیرمستقیم حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر را مشغول می‌کند. در سال ۲۰۲۵ بیش از ۷ میلیون گردشگر به اردن سفر کردند و حدود ۷٫۸ میلیارد دلار درآمد ایجاد شد. در نیمهٔ اول ۲۰۲۶ تعداد بازدیدکنندگان به ۳٫۱ میلیون کاهش یافت؛ اپراتورهای تور و هتل‌ها اعلام کردند که رزروهای فصل اوج بهار و اوایل تابستان تقریباً تماماً لغو شده است. مونا حداد (Muna Haddad) در مصاحبه‌ای با نویسنده گفت: «بخش گردشگری اردن معمولاً به شوک‌ها عادت دارد، اما این شوک جدید بدون هیچ زمان بازیابی‌ای رخ داد. ابتدا کووید‑۱۹، سپس غزه، و اکنون جنگ ایران پشت سر هم آمدند و فرصتی برای تجدید ذخایر باقی نماند». او به عنوان بنیان‌گذار و مدیرعامل شرکت باراکا (Baraka)، یک شرکت گردشگری مبتنی بر جامعه، افزود: «شهرت مقصد نیز تحت فشار قرار گرفت»، به‌ویژه وقتی که خبرهای تلویزیونی موشک‌ها را در آسمان اردن نشان می‌دادند.

دولت برای جبران این خسارت، کمپین گردشگری داخلی با نام «Urdun Jannah» (اردن جنة) راه‌اندازی کرد؛ در این طرح برای اردنی‌ها قیمت‌های بازدید از مکان‌های توریستی کاهش یافت و کمک‌هایی برای حفظ شغل کارکنان در جاذبه‌های کلیدی ارائه شد. اما مونا حداد توضیح داد: «بازار داخلی اردن برای جذب این حجم ضررها بسیار کوچک است».

همزمان با کاهش درآمد، اختلال در حمل‌ونقل دریایی تنگه هرمز هزینه‌های واردات را بالا برد؛ بیمه گران‌تر شد و زنجیره‌های تأمین نامطمئن‌تر گشت، به‌ویژه برای کالاهایی که بین اردن، عراق و خلیج جابجا می‌شوند. این وضعیت کسب‌وکارهای اردنی را تحت فشار قرار می‌دهد؛ اکثر آن‌ها شرکت‌های کوچک و متوسط هستند که برای تولید در تمام بخش‌ها به ورودی‌های وارداتی وابسته‌اند. رامی صاحب (Rami Saheb)، یک صنعت‌گر مستقر در عمان، در مصاحبه تلفنی با نویسنده گفت که قیمت مواد اولیه وارداتی مورد نیاز کسب‌وکار بسته‌بندی مواد غذایی‌اش افزایش یافته و همکارانش نیز شکایات مشابهی دارند.

افزایش قیمت کالاها و انرژی مانند نمکی بر زخم باز است، در حالی که کشور هم‌اکنون با بیکاری بالا، به‌ویژه در میان جوانان، دست و پنجه نرم می‌کند؛ نرخ بیکاری این گروه در سال ۲۰۲۵ حدود ۳۹ ٪ برآورد شد. بدهی عمومی نیز حدود ۱۱۴ ٪ تولید ناخالص داخلی است و رشد اقتصادی، به‌خصوص برای یک کشور در حال توسعه، ضعیف مانده؛ سال گذشته حدود ۲٫۸ ٪ ثبت شد. این فشارها بر اردنی‌ها افزوده است؛ بر اساس نظرسنجی اخیر IPSOS، بیکاری و هزینهٔ زندگی بالا به‌عنوان «مهم‌ترین نگرانی‌ها» آنان شناخته شد.

چند نکته روشن

به‌طرز معکوس، جنگ ایران، در حالی که هزینهٔ انجام کسب‌وکار را افزایش داد، ارزش استراتژیک اردن را نیز ارتقا داد؛ بندر عَقبه به دروازه‌ای حیاتی برای تجارت منطقه‌ای تبدیل شد. در نیمهٔ اول ۲۰۲۶، بارنامهٔ عبوری این بندر ۱۵۵ ٪ افزایش یافت، چرا که عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز کاهش یافت. عربستان سعودی و سایر کشورهای خلیج‌فارس کالاها را از طریق مسیرهای زمینی و دریای سرخ بازگرداندند و عَقبه را به مرکز عبوری منطقه تبدیل کردند. این بندر در طول درگیری نیز هدف قرار گرفت، چرا که درست در مقابل بندر اسرائیلی عِیلات قرار دارد و موقعیت اقتصادی‌اش تحت تهدید ایران و نیابتی‌های او است. با این حال، مقامات اردنی به‌نظر می‌رسد قصد دارند از دستاوردهای حاصل از آغاز جنگ بهره‌برداری کنند. مشهور الجازی از انجمن کشتی‌رانی اردن گفت: «عقبه می‌تواند به مسیر دائمی تبدیل شود؛ این همان چیزی است که می‌خواهیم ببینیم و به جهان ثابت کنیم که موقعیت عقبه باید به‌صورت استراتژیک در این مسیر باقی بماند… پس از پایان بحران». امارات متحده عربی و اردن در آوریل مجموعه‌ای از توافق‌نامه‌ها به ارزش ۲٫۳ میلیارد دلار برای اجرای پروژهٔ راه‌آهن بندر عَقبه امضا کردند؛ این پروژه شامل بستهٔ عظیم زیرساختی با ریل‌های راه‌آهن، تونل‌ها و پل‌هاست.