‏🔴 ۴/۴

آنکارا به خطرات هر دو سناریوی موفقیت و شکست آگاه است. به‌ویژه اسرائیل مایل است ببیند کمک فنی ترکیه به عربستان چه نکاتی درباره عملکرد سامانه‌های دفاع هوایی، پهپادها، توانایی‌های جنگ الکترونیکی و شبکه‌های اطلاعاتی ترکیه در مقابل دشمنی که از موشک و سامانه‌های بدون سرنشین استفاده می‌کند، آشکار می‌سازد. گزارش‌ها حاکی از آن است که کمک ترکیه به ریاض شامل سامانه‌های دفاع هوایی، اپراتورهای پهپاد، اطلاعات و پشتیبانی لجستیکی است و این مواجهه با حوثی‌ها را به نمایش مهمی از توانمندی‌های ترکیه در شرایط عملیاتی تبدیل می‌کند.

برای آنکارا، اعتبار موضوع حتی مهم‌تر است چون ترکیه عضو ناتو است. هر نقش مستمر ترکیه در دفاع از عربستان و دریای سرخ به‌طور ناگزیر بر پایه معیارهای قابلیت همکاری در سطح ائتلاف، استانداردهای فرماندهی متعارف و کارایی عملیاتی ارزیابی می‌شود. موفقیت ادعای آنکارا را برای ارائه‌کننده امنیت فراتر از جغرافیای نزدیک ناتو تقویت می‌کند؛ در حالی که شکست یا عقب‌نشینی‌های چشمگیر، بررسی گسترده‌تری از توانمندی‌های ترکیه و خود چارچوب مکه را به دنبال خواهد داشت.

آنکارا علاقه کمی به تبدیل دفاع جمعی عربستان به برخورد مستقیم با ایران دارد. همچنین احتمالاً نسبت به اعزام نیروهای رزمی به خاک یمن، محتاط‌تر از ارائه سامانه‌های دفاعی، اطلاعات، مشاوران یا پشتیبانی دریایی خواهد بود. برای آنکارا، فضای دریایی که منافع استراتژیک و اقتصادی ترکیه از طریق خلیج عدن تا سومالی در آن گسترش یافته، وزن ویژه‌ای دارد.

همان‌طور که تهدید حوثی‌ها به‌تدریج با امنیت باب‌المندب و دریای سرخ هم‌پوشانی می‌یابد، نظارت دریایی، همراهی، به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات و هماهنگی ائتلاف فرصتی برای ترکیه فراهم می‌کند تا مشارکت نظامی مؤثری داشته باشد، در حالی که مرز واضح‌تری بین دفاع از عربستان سعودی و پیوستن به جنگ تهاجمی در یمن حفظ می‌شود.

نتیجه این است که پیمان مکه هنوز به یک نظم منطقه‌ای جدید منجر نشده است. اما اگر بتواند از عربستان سعودی دفاع کند، حوثی‌ها را محدود سازد و امنیت دریای سرخ را بدون کشاندن اعضا به جنگی گسترده هماهنگ نماید، سایر کشورها به آن توجه خواهند کرد. چه این پیمان موفق شود و چه شکست بخورد، ریسک‌ها و هزینه‌ها همچنان باقی می‌مانند و بازیگران منطقه‌ای از هر دو سناریو درس می‌گیرند.

دربارهٔ نویسندگان: بورجو اوزچلیک (Burcu Ozcelik) و سرحت ارکمین (Serhat Erkmen)

سرحت ارکمین همکار پژوهشی در حوزهٔ امنیت بین‌المللی در مؤسسهٔ خدمات متحدان سلطنتی (RUSI) است. وی کار خود را در سال ۲۰۰۰ در مرکز مطالعات استراتژیک اوراسیا آغاز کرد. پس از دریافت دکترا در سال ۲۰۰۸، در دانشگاه‌های مختلف تدریس کرد. در سال ۲۰۱۳ به مقام استاد مشارک رسید و در سال ۲۰۲۱ به استاد تمام ارتقا یافت. او همچنین در مؤسسهٔ علوم امنیت، دپارتمان امنیت بین‌المللی و تروریسم در آکادمی ژاندارمری و گارد ساحلی، و دانشگاه آلتینباش (Altınbaş University) مشغول به کار بوده است. علاوه بر این، دوره‌هایی در دانشگاه ملی دفاع و مرکز برتری ناتو تدریس کرده است.