📌 چکیده
بازی‌های جنگی اخیر نشان می‌دهد که دفاع هوایی واشنگتن در خلیج فارس ناکافی است و در صورت ادامه تنش‌ها، موجودی موشک‌های رهگیری آمریکا به سرعت خالی خواهد شد؛ ایران با حمایت روسیه و چین توانسته است سلاح‌های موشکی‑پهپادی خود را بازسازی و به‌صورت مداوم به هدف‌های محدود اما کلیدی حمله کند و زیرساخت‌های انرژی و نظامی را مختل سازد. نتایج این سناریوها ضرورت ایجاد یک شبکه یکپارچه حسگری‑شلیک، استفاده گزینشی از موشک‌های پیشرفته و استقرار سامانه‌های کم‌هزینه‌تر دفاعی را برای حفظ پایگاه‌ها و کاهش هدف‌گیری ایرانیان تأکید می‌کند. در نهایت، ایالات متحده باید موضع‌گیری استراتژیک خود در خاورمیانه را بازنگری کرده و تصمیم بگیرد که آیا فقط خطوط حمل‌ونقل و دریایی را محافظت کند یا به‌طور گسترده‌تری از متحدان منطقه در برابر حملات آینده دفاع و بازدارندگی نماید.
بازی‌های جنگی اخیر نشان می‌دهند که واشنگتن می‌تواند دفاع هوایی خود را بهبود بخشد تا دور بعدی جنگ بدتر نشود.
هر چه در ماه‌های آینده رخ دهد، چشم‌انداز صلح پایدار بین ایالات متحده و ایران تاریک است.
برنامه هسته‌ای، سلاح‌های موشکی و پهپادی، و گروه‌های نیابتی ایران همچنان پابرجا هستند؛ کنترل تنگه هرمز مورد مناقشه باقی مانده است؛ و شاید مهم‌ترین نکته، حمایت روسیه و چین است که بازسازی سریع ایران را تسهیل می‌کند. در عین حال، این جنگ آسیب‌پذیری‌های اساسی موضع‌گیری ایالات متحده در خاورمیانه و موجودی مهمات آن را آشکار کرده و نیروهای آمریکایی خسته و خالی از وسایل از درگیری خارج شده‌اند.
کاخ سفید و وزارت دفاع باید انتظار ایران سخت‌گیرانه‌تری را در ماه‌های آتی داشته باشند.
در هفت ماه گذشته، ایران کارایی سلاح‌های موشکی و پهپادی خود را ثابت کرده، موفق شده بین اسرائیل و همسایگان عربی‌اش شکاف ایجاد کند و نیروهای ایالات متحده را تضعیف کند. همزمان، مین‌ها، قایق‌های کوچک، پهپادها و موشک‌های ایران به‌طور عمده تنگه هرمز را بسته‌اند و بازارهای انرژی جهانی را گروگان گرفته‌اند. به جای منزوی کردن ایران از روسیه و چین، این درگیری به نظر می‌رسد همکاری صنعتی دفاعی این دو کشور را تقویت کرده است. با تکیه بر این موفقیت‌ها و با هدف بازدارندگی مداخلات آینده آمریکا و اسرائیل، ایران تمام انگیزه‌ها را دارد تا سلاح‌های موشکی و پهپادی خود را بازسازی کند، از این جنگ درس بگیرد و به‌دنبال تسلط منطقه‌ای خود ادامه دهد.
بنابراین سؤال ایالات متحده تنها این نیست که چگونه درگیری فعلی را به پایان برساند، بلکه این است که چگونه از فاجعه‌ای جدید که خسارات و زیان‌های ماه‌های اخیر را به‌مراتب پشت سر می‌گذارد، جلوگیری کند. ما اخیراً دو بازی جنگی برگزار کردیم تا تصویر یک دور آینده از نبرد را بررسی کنیم.
نتایج تلخ بود. ارزیابی صادقانه نشان می‌دهد که واشنگتن باید رویکرد خود به دفاع موشکی و پهپادی در منطقه را تغییر دهد وگرنه با خسارات بزرگ مواجه خواهد شد.
بازی جنگی ما که در اواخر ۲۰۲۷ برگزار شد، بر سناریویی بود که در آن تلاش اسرائیل برای «چمن‌زنی» باعث بروز دور جدیدی از جنگ شد. تا آن زمان، روسیه و چین به بازسازی و ارتقای سلاح‌های موشکی و پهپادی ایران کمک کرده بودند — فعالیتی که از پیش در حال انجام بود — و ایران تاکتیک‌های ضربه‌ای روسیه را برای مرگبارتر کردن حملات خود به کار گرفته بود. به عبارت دیگر، جمهوری اسلامی ابزارهای تهاجمی بیشتری و درک دقیق‌تری از نحوه استفاده از آن‌ها داشت.
ما همچنین فرض کردیم که در این مقطع ائتلاف منطقه‌ای به رهبری ایالات متحده دارای دفاع‌های پهپادی بیشتر و پیشرفته‌تری است. به‌طور خوش‌بینانه، گمان کردیم که ایالات متحده و بازیگران منطقه‌ای موجودی پاتریوت، THAAD، SM‑3 و SM‑6 خود را تجدید کرده‌اند (فرآیندی که احتمالاً تا حداقل ۲۰۲۹ ادامه خواهد یافت) و می‌توانند دفاع‌ها را به‌سرعت جابه‌جا کنند هنگامی که بحران به درگیری تبدیل می‌شود.