⭐ ۶/۶
این فرمول دقیقاً مشابه راه‌حل دو‌دولتی مدرن نبود، اما اصل مرکزی آن واضح بود: دو دولت جداگانهٔ یهودی و عربی.
رهبری یهودی این پیشنهاد تقسیم را پذیرفت. رهبران عرب فلسطینی و کشورهای عربی همسایه آن را ناعادلانه دانستند و رد کردند؛ پس درگیری میان نیروهای عرب و یهودی آغاز شد.
اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸ استقلال خود را اعلام کرد. نیروهای کشورهای عربی همسایه، از جمله ارتش‌های مصر، اردن، سوریه، لبنان و عراق، به جنگ پیوستند اما نتوانستند دولت یهودی نوپا را نابود کنند.
اسرائیل زنده ماند و پس از جنگ، سرزمینی بیش از آنچه قطعنامهٔ اولیهٔ ملل به او اختصاص داده بود، در اختیار گرفت. در عین حال فلسطینیان با آوارگی گسترده، از دست رفتن اموال و بی‌وطنگی مواجه شدند؛ تراژدی‌ای که پیامدهای آن هنوز حل نشده است.
این تاریخ نشان نمی‌دهد که قدرت نظامی می‌تواند منازعهٔ اسرائیل‑فلسطین را حل کند. بیش از هفت دهه درگیری خلاف این را نشان می‌دهد، اما در عین حال درسی دیگر دارد که نباید نادیده گرفته شود: سعی در نابود کردن اسرائیل، اسرائیل را نابود نکرد.
۷ اکتبر یادآوری خونینی دیگر به ما داد. تروریست‌های حماس بدترین کشتار تاریخ اسرائیل را به بار آوردند؛ حزب‌الله روز بعد به جنگ پیوست، حوثی‌ها از یمن وارد شدند، جناح‌های تحت حمایت ایران از عراق و سوریه فعال شدند و سرانجام ایران به‌طور مستقیم به اسرائیل حمله کرد.
پیامدهای منطقه‌ای آن عظیم بود، اما اسرائیل ناپدید نشد. هر کس که هنوز تصور می‌کند تهاجم تروریستی دیگر، حمله موشکی دیگر یا ائتلاف منطقه‌ای دیگر می‌تواند اسرائیل را از بین ببرد، باید هم سال ۱۹۴۸ و هم سه سال پس از ۷ اکتبر را بررسی کند.
اسرائیل یک اردوگاه نظامی موقت نیست که در انتظار فروپاشی باشد؛ این کشور میلیون‌ها نفر است که دولت قدرتمند، نیروی نظامی و روابط بین‌المللی عمیقی دارد.
میلیون‌ها یهودی در سراسر جهان به بقای اسرائیل وابسته‌اند، در حالی که میلیون‌ها مسیحی و بسیاری دیگر حق وجود اسرائیل را می‌پذیرند، حتی اگر با برخی دولت‌ها یا سیاست‌های خاص اسرائیلی مخالف باشند. حمایت از وجود اسرائیل به معنای حمایت از هر تصمیم اسرائیلی نیست؛ نقد یک دولت اسرائیلی و رد نابودی اسرائیل می‌توانند به‌طور کامل هم‌راستا باشند.
بنابراین نابود کردن اسرائیل هرگز نباید با برقراری صلح اشتباه گرفته شود. خاورمیانه پیش از این هزینهٔ بسیار سنگینی برای این توهم پرداخت کرده است.
در سومین سالگرد این رویداد، ۷ اکتبر ابتدا باید به یاد مردم کشته‌شده در حملهٔ تروریستی، گروگان‌های ربوده‌شده و خانواده‌هایی باشد که زندگی‌شان برای همیشه دگرگون شد. این فقدان نباید صرفاً به‌عنوان یک آمار دیگر در تاریخ نظامی منطقه تبدیل شود.
یادآوری باید هشداری نیز به همراه داشته باشد. جنگ‌ها می‌توانند در عرض چند ساعت آغاز شوند، اما پیامدهایشان سال‌ها ادامه دارد، مرزها را می‌پیماید و سرانجام به رهبرانی می‌رسد که فکر می‌کردند می‌توانند آن‌ها را کنترل کنند.
اسرائیل پیش از این با تلاش‌های نابودسازی مواجه شده و پابرجا مانده است. کسانی که به فکر تلاشی مشابه هستند باید نه تنها به آغاز حملهٔ تروریستی ۷ اکتبر، بلکه به نقطه‌ای که جنگ پس از سه سال به آن رسیده بود، توجه کنند.
۶ اکتبر ۲۰۲۶
توکیو، ژاپن
Post #1174
36