💠 ۵/۵
یک گام تکمیلی در زمینهٔ انرژی هسته‌ای باید با دقت فراوان مورد بررسی قرار گیرد: ایجاد یک کنسرسیوم منطقه‌ای شامل ایران و عربستان سعودی که به‌صورت مشترک برنامه‌ریزی و اجرای تمام تولید سوخت راکتورهای هسته‌ای و سایر فعالیت‌های حساس را بر عهده گیرد. حضور چندین بازیگر در هر یک از این فعالیت‌ها، اطمینان بیشتری به جامعهٔ بین‌المللی می‌دهد؛ کنسرسیوم به‌طور منظم به این جامعه گزارش می‌دهد که توافق به‌خوبی عمل می‌کند.
آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) و نهاد جدید سازمان ملل برای تنگه‌ها، گزارش‌های فصلی به شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل می‌فرستند. تمام توافق‌نامه‌های مرتبط با این مسأله نیز توسط شورای امنیت سازمان ملل تصویب می‌شوند. قطعنامهٔ تصویب به‌طور خاص بازرسی‌ها و سازوکارهای کنترلی سازمان ملل را که در نهایت مذاکره شده‌اند، مجاز می‌داند.
چرا چین باید قدم جلو بگذارد — و چرا ترامپ باید این را بپذیرد
در واقع، پیشنهادی که مطرح می‌کنیم با برخی تمایلات فعلی در پکن و واشنگتن در تضاد است. چین تمایل دارد از درگیری‌هایی که به‌طور مستقیم درگیرش نیست، دور بماند و ایالات متحده نمی‌خواهد نقش دیپلماتیک را به پکن واگذار کند، چه برسد به این‌که توسط چین نجات یابد.
اما در صورت عدم مداخلهٔ دیپلماتیک چین، جنگ به‌احتمال زیاد تشدید تنش خواهد کرد و فراتر از آنچه هر دو طرف می‌توانند پیش‌بینی کنند، گسترش می‌یابد. تا کنون تشدید تنش تحت کنترل و تنظیم بوده است؛ اما دور سوم جنگ می‌تواند فراتر از توان کنترل هر دو طرف پیش رود.
ایالات متحده و چین هر دو علاقه‌مند به جلوگیری از چنین سناریویی هستند. اگر واشنگتن به دلیل سود چین از همکاری خودداری کند و چین به‌دلیل عدم خلق این درگیری، از مشارکت امتناع ورزد، هر دو کشور خطر تبدیل یک جنگ منطقه‌ای به بحران جهانی با ابعاد غیرقابل مدیریت را به‌وجود می‌آورند. بنابراین گزینهٔ پیش روی آن‌ها نه رهبری آمریکایی و نه مشارکت چینی نیست؛ بلکه همکاری‌ای است که هیچ‌یک از طرفین به‌طور خاص نمی‌خواهد و پیامدهایی است که هیچ‌یک نمی‌تواند کنترل یا تحمل کند.
Post #1120
65