‏💠 ۳/۴

کنگره می‌تواند «مجوز استفاده از نیروی نظامی» (Authorization for Use of Military Force) را تصویب کند؛ این مجوز به رئیس‌جمهور اختیار قانونی برای انجام عملیات نظامی در خارج از کشور می‌دهد.

اگر کنگره برای این مجوز مهلت زمانی تعیین نکند، اختیار استفاده از این توجیه قانونی برای انجام حملات نظامی می‌تواند به‌صورت نظری در طول چندین دوره ریاست‌جمهوری ادامه یابد.

نماینده جیمی راسکین (د‑مریلند)، استاد پیشین حقوق اساسی در دانشگاه آمریکایی، گفت که رؤسای‌جمهور هر دو حزب برای فرار از تأیید کنگره بر اقدامات خصمانه در خارج، از به‌کار بردن واژه «جنگ» خودداری کرده‌اند.

راسکین افزود: «ترامپ از برخی پیشینیان خود پیروی کرده و با قدرت جنگ بازی‌های زبانی انجام می‌دهد. آنچه این مورد را به‌طور فوق‌العاده‌ای شدید می‌کند این است که او با افتخار آن را «جنگ» نامیده و به‌صورت تمجیدی نظامی توصیف کرده است.»

در ماه مارس، هفت روز پس از آغاز درگیری‌ها، ترامپ اظهار کرد: «جنگ به‌طوری باور نکردنی پیش می‌رود. بهترین وضع ممکن است.»

کنگره از زمان جنگ جهانی دوم رسماً جنگی را اعلام نکرده است. جنگ ویتنام، حمله به افغانستان و هر دو جنگ عراق همگی تحت چارچوب مجوز استفاده از نیروی نظامی توسط کنگره تأیید شدند.

امسال کنگره چنین مجوزی برای اقدام علیه ایران تصویب نکرده است. تا کنون چهارده رأی سنا برای تصویب قطعنامهٔ قدرت‌های جنگی به‌منظور محدود کردن تلاش‌های جنگی ترامپ در مجلس سنا شکست خورده‌اند.

بر اساس نظرسنجی CNN/SSRS ماه گذشته، تنها ۲۶ ٪ آمریکایی‌ها از نحوه مدیریت جنگ ایران توسط دولت ترامپ رضایت دارند.

راسکین گفت که معتقد است واژگان ترامپ با تغییرات عمومی همسو شده‌اند و افزود که از هیچ یک از همکاران جمهوری‌خواه خود ندیده که «در بازی‌های معنایی شرکت کنند».

او افزود: «وقتی اوضاع این جنگ به‌سوءتغییر افتاد، او سعی کرد آن را به‌عنوان چیز دیگری نشان دهد. فکر می‌کنم این کار فقط خشم عمومی را تشدید کرده است.»

سابقهٔ برخورد با قدرت جنگی کنگره

اعلام پایان عملیات «اپیک فیوری» توسط دولت، یادآور مهٔ ۲۰۰۳ بود؛ زمانی که رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش در جلوی بنری با عبارت «ماموریت به‌پایان رسید» بر عرشه کشتی USS Abraham Lincoln ایستاد، تقریباً شش هفته پس از آغاز عملیات «آزادی عراقی».

بوش گفت: «عملیات‌های اصلی جنگی در عراق به‌پایان رسیده‌اند. اکنون ائتلاف ما در حال تأمین امنیت و بازسازی آن کشور است.»

علیرغم جشن پیروزی، عملیات‌های جنگی در عراق و سراسر خاورمیانه تا دههٔ ۲۰۰۰ ادامه یافت. جنگ عراق رسماً تا سال ۲۰۱۱ که با امضای رئیس‌جمهور باراک اوباما به‌پایان رسید، خاتمه نیافت.

اوباما خود به‌طور گسترده‌ای بر مجوز استفاده از نیروی نظامی ۲۰۰۱ — که توسط کنگره در دوره بوش تصویب شده بود — در کمپین نظامی‌اش علیه دولت اسلامی تکیه کرد.

بر اساس داده‌های شورای روابط خارجی، اوباما ۵۴۲ حملهٔ پهپادی انجام داد و ۳۷۹۷ نفر را در یمن، پاکستان و سومالی کشته است، بدون اینکه مجدداً تأیید کنگره دریافت کند.

نمونه‌ای شبیه‌تر به مورد ترامپ، تصمیم یک‌جانبهٔ رئیس‌جمهور پیشین هری اس. ترومن برای اعزام نیروهای آمریکایی به کره در سال ۱۹۵۰ است. دولت ترومن به‌طور کامل از تأیید کنگره صرف‌نظر کرد و برای توجیه مداخله علیه نیروهای کمونیست شمالی، از قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل استفاده کرد؛ این موضوع در بیانیهٔ خبری کاخ سفید آن زمان آمده است.

این استفاده از قدرت‌های جنگی اجرایی مورد انتقادات فراوانی قرار گرفت؛ به‌ویژه سناتور جمهوری‌خواه اوهایو رابرت‌ای. تافت که استدلال کرد ترومن قدرت‌های جنگی کنگره را به‌نادرستی تصاحب کرده است.

با این حال، کنگره همچنان حمایت مالی می‌کرد؛ بودجه نظامی و تمدید دوره خدمت نظام وظیفه را به ترومن اختصاص داد تا برای جنگ کره نیروهای بیشتری جذب شود. بر اساس نظرسنجی‌های تاریخی گالوپ، ۷۸ ٪ آمریکایی‌ها در سال ۱۹۵۰ مداخلهٔ ایالات متحده در کره را تأیید می‌کردند.

ترامپ بر «جنگ» پافشاری می‌کند

در حالی که ونس و دیگر مقامات دولت از به‌کارگیری واژهٔ «جنگ» می‌پرهیزند، گاهی این واژه سرک می‌کشد. شاید ترامپ، در بحث ایران، بیشترین ناهماهنگی را در پیام‌های دولت نشان داده باشد.