📌 چکیده
پس از بیش از هفت ماه درگیری با ایران، مقامات دولت ترامپ برای اجتناب از واژه «جنگ» و نیاز به تأیید کنگره، عملیات‌ها را «عملیات نظامی»، «نابودی نظامی» یا «درگیری کوچک» می‌نامند؛ حتی معاون رئیس‌جمهور جی‌دی ونس اعلام کرد که در حال حاضر آن را جنگ نمی‌نامد. این رویکرد بر پایه قانون قدرت‌های جنگی ۱۹۷۳ است که رئیس‌جمهور پس از شصت روز بدون اعلام رسمی کنگره باید عملیات‌های نظامی را متوقف کند. کنگره تا به حال برای اقدام علیه ایران مجوزی تصویب نکرده و تنها ۲۶ ٪ آمریکایی‌ها از مدیریت این درگیری توسط دولت ترامپ رضایت دارند.
جنگ چه زمانی «جنگ» نیست؟ در ایران، بر اساس نظر ایالات متحده
• برای شنیدن این مقاله اینجا کلیک کنید
• پس از بیش از هفت ماه درگیری با ایران، مقامات دولت ترامپ سعی می‌کنند به این درگیری «جنگ» نگوید.
• همانند دولت‌های پیشین، چه دموکرات و چه جمهوری‌خواه، کاخ سفید می‌خواهد از به‌کارگیری قانون قدرت‌های جنگی توسط کنگره جلوگیری کند.
• تنها کنگره می‌تواند جنگ را اعلام کند؛ به همین دلیل رؤسا از به‌کار بردن این واژه می‌گریزند تا نیازی به تأیید کنگره برای عملیات نظامی نداشته باشند.
واشنگتن — در اواخر سپتامبر، در دفتر بیضی، رئیس‌جمهور ترامپ اعلام کرد: «ایران هرگز سلاح هسته‌ای نخواهد داشت. ما به‌زودی این جنگ را خواهیم برد.»
این اولین باری نبود که او این درگیری‌ها را «جنگ» نامید.
در ۲۸ فوریه، روزی که ایالات متحده و اسرائیل به بمباران ایران پرداختند، او هشدار داد: «ممکن است جان قهرمانان شجاع آمریکایی گرفته شود و تلفات داشته باشیم. این اتفاق در جنگ‌ها رایج است، اما ما این کار را نه برای امروز، بلکه برای آینده انجام می‌دهیم و این یک مأموریت شرافتمندانه است.»
اما در طول هفت ماه حملات متقابل با ایران، مقامات دولت ترامپ و گاهی خود ترامپ، برای اجتناب از واژه «جنگ» به‌نوعی بازی زبانی انجام دادند.
در مراحل اولیه درگیری، مقامات ارشد دولت به‌صورت سست از واژه «جنگ» استفاده می‌کردند، اما با کاهش محبوبیت جنگ در نظرسنجی‌ها و کاهش حمایت کنگره، واژه «جنگ» و حتی «Operation Epic Fury» برای اعضای دولت ترامپ تابو شده‌اند.
ترامپ حملات به ایران را «عملیات نظامی»، «نابودی نظامی»، «سفر کوتاه» و «درگیری کوچک» نامیده است.
در نشست خبری کاخ سفید ماه گذشته، معاون رئیس‌جمهور جی‌دی ونس سعی کرد ابهام را رفع کند وقتی خبرنگاری دربارهٔ پایان احتمالی آنچه او «جنگ در ایران» نامیده بود، سؤال کرد.
«در حال حاضر آن را جنگ نمی‌نامم»، ونس گفت. «عملیات‌های اصلی جنگی حدود شش هفته ادامه داشتند.»
وزیر دفاع پیتر هگست در مقابل کمیته هزینه‌گذاری سنا در ژوئیه با احتیاط قدم برداشت و بارها به «درگیری» در ایران اشاره کرد که برای ادامه به تأمین مالی بیشتری نیاز دارد.
در ۵ مه، در اولین از دو آتش‌بس حساس با ایران، وزیر امور خارجه مارکو روبیو اعلام کرد هدف‌های تعیین‌شده در Operation Epic Fury به پایان رسیده و «Project Freedom» آغاز می‌شود — تلاشی برای همراهی کشتی‌های تجاری از طریق تنگه هرمز.
در آوریل، ترامپ مسدودسازی بنادر ایران را اعلام کرد. وقتی دربارهٔ اینکه آیا این مسدودسازی عمل جنگی است سؤال شد، روبیو پاسخ داد: «این عمل جنگی نیست، بلکه یک اقدام دفاعی است. این پاسخی به آنچه آن‌ها تصمیم گرفته‌اند، است.»
مقامات ارشد ترامپ بر این باورند که دیگر نمی‌توان این درگیری را جنگ نامید، چون شدت حملات بین دو کشور کاهش یافته است.
«پایان» Operation Epic Fury، نامی که ترامپ هنگام اعلام درگیری‌ها در ۲۸ فوریه به کار برد، در ۵ مه اعلام شد — ۶۰ روز پس از آغاز جنگ.
این زمان‌بندی تصادفی نبود. بر اساس قانون قدرت‌های جنگی ۱۹۷۳، اگر کنگره جنگی را اعلام نکرده باشد، رئیس‌جمهور باید پس از شصت روز تمام عملیات‌های نظامی در خارج را متوقف کند.
ملاحظات حقوقی و سیاسی
بر اساس قانون اساسی، تنها کنگره می‌تواند جنگ را اعلام کند، اما رؤسای‌جمهور پیشین به‌طور مداوم این قاعده را با به‌کارگیری اختیار خود برای رهبری ارتش و آغاز حملات به کشورهای هدف دور زدنند.
تقریباً هر رئیس‌جمهور مدرن، از دوایت دی. آیزنهاور تا ترامپ، از این توجیه برای انجام عملیات نظامی بدون تأیید صریح کنگره استفاده کرده است.