‏🔴 ۴/۵

در واقع، این توافق می‌تواند اتحاد سیاسی بین دانمارک و گرینلند را تقویت کند. این پیمان فضای عمل نیروهای حامی استقلال گرینلند را محدود می‌سازد، چرا که گرینلند مستقل آینده مجبور به میزبانی پایگاه‌های ایالات متحده و محدود کردن سرمایه‌گذاری از کشورهای مستثنی خواهد شد. این مسأله اشتیاق قوی گرینلندِی‌ها برای استقلال نهایی را کم نمی‌کند و امکان این‌که روزی گرینلند مستقل با حمایت هم ایالات متحده و هم دانمارک ظاهر شود را نیز رد نمی‌کند. اما مزایای اقتصادی ملموسی که ماندن در پادشاهی به همراه دارد — از جمله سهم بلاک سالانه‌ای که دانمارک می‌پردازد و بیش از نیمی از درآمد بخش عمومی گرینلند را تأمین می‌کند — به‌همراه چشم‌انداز محدود سیاسی و اقتصادی استقلال، ممکن است رهبران آینده گرینلند را به سؤال درباره جذابیت آن وادار کند.

هزینه‌های بلندمدت توافق گرینلند

تهدیدات مداوم دولت و روش‌های اجباری آن ضربه‌ای جدی به روابط ایالات متحده با دانمارک و به‌طور کلی با هم‌پیمانان اروپایی وارد کرده است. در نظرسنجی ژانویهٔ ۲۰۲۶ برای پخش‌کنندهٔ عمومی دانمارک، ۶۰ ٪ دانمارکی‌ها ایالات متحده را دشمن می‌دانستند، در حالی که تنها ۱۷ ٪ هنوز آن را هم‌پیمان می‌دیدند. برنامه‌های کاربردی که به مصرف‌کنندگان کمک می‌کردند محصولات ایالات متحده را شناسایی و تحریم کنند، در اوج بحران در فروشگاه برنامه‌های دانمارک به صدر جدول رسیدند. در مارس، دانمارک به هفت کشور اروپایی دیگر پیوست و دعوت فرانسه برای تعمیق همکاری استراتژیک در بازدارندگی هسته‌ای را پذیرفت — گامی شگفت‌انگیز برای کشوری که مدت‌ها به‌تنهایی بر چتر هسته‌ای ایالات متحده تکیه داشته است.

تهدیدات به حاکمیت پادشاهی دانمارک در اوایل ۲۰۲۶ نقطهٔ شکستی برای کل اروپا بود. وقتی رئیس‌جمهور ترامپ تهدید به افزایش تعرفه‌ها بر هشت کشور اروپایی که نیروهایشان را به گرینلند اعزام کرده بودند کرد، اروپا پاسخی متحد و قاطع ارائه داد. پارلمان اروپا تصویب معامله تجاری ایالات متحده‑اتحادیهٔ اروپا را به حالت تعلیق درآورد و رهبران به‌صراحت درباره به‌کارگیری «Anti‑Coercion Instrument» اتحادیهٔ اروپا که اصلاً برای مقابله با فشار اقتصادی چین علیه کشورهای عضو طراحی شده بود، بحث کردند. این اقدام به‌عنوان بازدارندگی اقتصادی عمل کرد: ترامپ تهدیدهای تعرفه‌ای خود را پس‌زد و چند روز پس از داووس استفاده از زور را رد کرد.

این ماجرا ممکن است تغییر ساختاری‌ای را که پیش‌تر در حال شکل‌گیری بود، تسریع کرده باشد؛ اروپا به‌طور پیوسته در صدد کاهش وابستگی خود به ایالات متحده است. تجارت ترانس‌اتلانتیک همچنان قوی است — تجارت کالاهای ایالات متحده‑اتحادیهٔ اروپا در سال ۲۰۲۵ به بیش از ۹۰۰  میلیارد یورو رسید — اما بروکسل به‌طور فعال روابط خارجی خود را از واشنگتن دور می‌کند. در عرض چند هفته پس از بحران گرینلند، اتحادیهٔ اروپا توافق‌نامه تجاری طولانی‌مدت خود با مرکوسور را امضا کرد و یک توافق‌نامهٔ تجارت آزاد با هند به‌دست آورد و از آن پس مذاکرات تجاری با چندین شریک دیگر را تشدید کرده است. تعهد اروپا به کاهش وابستگی به ایالات متحده تنها به این دلیل که مناقشهٔ گرینلند به‌نظر می‌رسد حل شده است، بازنخواهد گشت.

به‌طور خلاصه، واشنگتن هزینهٔ سنگین و ماندگاری را برای شرایطی پرداخت کرد که می‌توانست به‌طور عمده به‌صورت رایگان به دست آید.

نگاهی به آینده

مانند سایر توافق‌نامه‌های اخیر که توسط دولت ترامپ به‌دست آمده‌اند، سرنوشت این پیمان در جزئیات و اجرای آن نهفته است. چارچوب‌های متفاوت طرفین می‌تواند پیش‌بینی‌کنندهٔ تفسیرهای متفاوت از متن قانونی باشد. رئیس‌جمهور ترامپ این توافق را به‌عنوان کنترل دائمی امنیتی ایالات متحده معرفی کرده است، در حالی که مسئولان دانمارکی و گرینلند بر این نکته تأکید می‌کنند که این پیمان صرفاً در چارچوب ناتو عمل می‌کند و حاکمیت دانمارک و حق تعیین سرنوشت گرینلند را به‌طور کامل رعایت می‌نماید.

اگرچه عدم قطعیت همچنان ادامه دارد، این توافق رابطهٔ ترانس‌آتلانتیک را به تعادل پایدارتری نزدیک می‌کند و رهبران سراسر اروپا نَفَس راحتی می‌کشند. مهم‌تر از همه، با توجه به حمایت قاطع و تقریباً همگانی اروپا از دانمارک در اوایل امسال، این پیمان خطر بروز یک جنگ تجاری کامل بین ایالات متحده و اتحادیهٔ اروپا را به‌طرز چشمگیری کاهش می‌دهد.