مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که مرگ سلولی ناگهانی (نکروز) ممکن است فرآیندهای التیام غیرمنتظره‌ای را فعال کند. نکروز که بر اثر بیماری یا آسیب ایجاد می‌شود - مثلاً پس از سکته قلبی یا مغزی - معمولاً به عنوان پدیده‌ای مخرب شناخته می‌شود. برخلاف مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی (آپوپتوز) که بخشی طبیعی از چرخه زیستی است، نکروز مرگی بی‌نظم برای سلول‌ها و بافت‌ها محسوب می‌شود.
محققان دانشگاه ایالتی آریزونا در حین مطالعه نکروز در مگس‌های میوه (دروزوفیلا ملانوگاستر که به قابلیت باززایی معروفند) با پدیده عجیبی مواجه شدند: سلول‌های مجاور مناطق نکروتیک در لحظات پایانی حیات خود سیگنال‌هایی ارسال می‌کنند که رشد سلولی را در بخش‌های سالم‌تر بافت تحریک می‌نماید.
این کار با تحریک تولید آنزیم هایی به نام کاسپاز انجام می شود. در آپوپتوز، کاسپازها به‌عنوان جلاد عمل می‌کنند، اما زمانی که در فواصل نسبتاً طولانی نکروز احضار می‌شوند، به نظر می‌رسد که نوع دیگری از کاسپاز باعث بهبودی در سلول‌های خاص می‌شود.
راب هریس، ژنتیک شناس و زیست شناس رشدی از ASU، می گوید:
«این یافته بسیار مهم است زیرا نه تنها به مجموعه شواهدی اضافه می کند که کاسپازها در سیگنال دهی رویدادهایی که ترمیم را ترویج می کنند نقش دارند، بلکه برای اولین بار نشان می دهد که این پدیده به دنبال نکروز رخ می دهد.تحقیقات جدید بر اساس یک مطالعه در سال 2021 است که در آن برخی از همان محققان متوجه شدند که سلول‌های متاثر از نکروز سیگنال‌هایی را ارسال می‌کنند - نه فقط به سلول‌های اطراف آسیب بافت، بلکه به سلول‌های سالم دیگر دورتر. این جدیدترین یافته‌ها به وضوح بیشتر در مورد آنچه دقیقاً اتفاق می‌افتد کمک می‌کند.
و در حالی که ما هنوز این اتفاق را در انسان ندیده‌ایم و بدن ما بسیار پیچیده‌تر از بدن مگس‌های میوه است، اگر بتوانیم درک بهتری از این فرآیند به دست آوریم، ممکن است بتوانیم استفاده از آن را برای تسهیل درمان خود بررسی کنیم.
محققان امیدوارند که سلول‌های کاسپاز مثبت (NiCP) ناشی از نکروز تازه کشف‌شده بتوانند در مورد بازسازی بافت و ترمیم زخم اطلاعات بیشتری به ما بدهند. با این حال، تنها برخی از سلول‌های فعال شده با کاسپاز که به نکروز واکنش نشان می‌دهند زنده ماندند. دانستن دلایل این امر گام مهم بعدی خواهد بود.
کلوئه ون هازل، تکنسین پژوهشی از ASU، می گوید:
«در مجموع، آخرین یافته های ما مدلی را پیشنهاد می کند که در آن آسیب های نکروزه باعث ایجاد فعالیت کاسپاز در سلول ها در فاصله ای از آسیب می شود.هنوز روزهای اولیه برای این تحقیق است، اما این یک کشف جذاب در زمینه ترمیم و بازسازی بافت، و فرآیندهای مولکولی پشت آن، و اینکه چگونه این فرآیندها (مانند عملکرد کاسپاز) می توانند بر اساس زمینه سازگار شوند، است.
به عنوان یک گونه، ما در تثبیت خودمان بسیار خوب هستیم، اما می‌توانیم بهتر عمل کنیم، مخصوصاً با افزایش سن. ممکن است این چیزی است که بدن ما با تکامل ما در طول زمان بدتر شده است، اما یادگیری مجدد این مهارت ها می تواند تأثیرات عمیقی بر سلامتی داشته باشد.
هریس می‌گوید:
«یافته‌های ما این ایده را تقویت می‌کند که باید در مورد نقش کاسپازها در ترمیم بافت اطلاعات بیشتری وجود داشت.
در حال حاضر، آنها پاسخ ژنتیکی مهمی را به مرگ سلولی نشان می‌دهند که می‌تواند به طور بالقوه برای تقویت بازسازی زخم‌های نکروزه مورد استفاده قرار گیرد.»
👤ترجمه: روزبه شریف زاده
📌Source
-
💎«Channel of science is for all»💎
