این ژن NOVA1 نامیده می شود و در گونه انسان به طور قابل توجهی منحصر به فرد است. تقریباً همه پستانداران دیگر دارای همان نوع NOVA1 در کد ژنتیکی خود هستند، ولی در یک اسید آمینه در نسخه انسانی، تغییری دیده می شود.به گفته محققان دانشگاه راکفلر و آزمایشگاه Cold Spring Harbor در نیویورک، این یک تغییر ظریف ممکن است نقش مهمی در منشاء زبان گفتاری و گسترش و بقای انسان خردمند داشته باشد.
حتی نئاندرتال ها و دنیسوواها هم نوع مشابهی ندارند، به این معنی که باید در چند صد هزار سال گذشته، پس از جدا شدن گونه های ما از این خویشاوندان منقرض شده، تکامل یافته باشد.
«ژنهای زبانی» دیگری، مانند FOXP2، که باعث میشود موشها بطور متفاوتی جیرجیر کنند، در DNA نئاندرتالها یافت میشوند.
مشخص نیست که توانایی های زبانی خویشاوندان منقرض شده ما چه بوده، اما این تغییر اخیر در ژنوم انسان بسیار موفق بوده است.
در بیش از ۶۵۰ هزار توالی DNA انسان، محققان تنها شش فرد ناشناس را پیدا کردند که نوع مدرن NOVA1 را نداشتند.
➖➖➖➖➖
↩️ادامه مطلب...
👤ترجمه: یاس
-
💎«Channel of Science is for all»💎