مغز ما تنها جایی نیست که خاطرات در بدن ما شکل می گیرد. محققان دانشگاه نیویورک (NYU) کشف کرده‌اند که یادگیری از طریق تکرار ممکن است برای همه سلول های ما اساسی باشد. این فرآیند همچنین ممکن است به توضیح اینکه چرا استراحت کردن یک ابزار یادگیری قدرتمند است کمک کند.
نیکولای کوکوشکین، عصب شناس، می گوید:
«یادگیری و حافظه به طور کلی تنها با مغز و سلول های مغز مرتبط است، اما مطالعه ما نشان می دهد که سلول های دیگر بدن نیز می توانند یاد بگیرند و خاطرات را شکل دهند."
کیوکوشین توضیح می دهد که درک بهتر از نحوه عملکرد این فرآیند می تواند منجر به درمان های موثرتری برای مشکلات یادگیری و حافظه شود.
خیلی ها به سختی یاد میگیرند که انباشتگی برای امتحانات مطمئن ترین یا عمیق ترین حافظه را ایجاد نمی کند. چرخه های متعدد فعالیت شیمیایی از طریق یک رفتار مکرر همان چیزی است که فرآیند تشکیل حافظه را در میان نورون های ما آغاز می کند و خاطراتی که به طور فزاینده ای قوی تر هستند را رمزگذاری می کند. این پدیده به نام " اثر یادگیری فواصل انباشته " نامیده می شود و در همه حیوانات در هر دو سطح سلولی و رفتاری به شدت حفظ شده است.
کوکوشکین و همکارانش با قرار دادن سلول‌های عصبی غیر مغزی و کلیه در معرض الگوهای شیمیایی مشابه در آزمایشگاه، برای اولین بار نشان دادند که این بافت‌ها نیز اثر یادگیری فواصل انباشته را تجربه می‌کنند. ژن‌های مرتبط با شکل‌گیری حافظه در نورون‌ها نیز بر اساس اندازه‌گیری یک محصول جانبی بیان ژن‌ها به نام لوسیفراز، درون این سلول‌ها فعال می‌شوند.
کوکوشکین توضیح می‌دهد:
«توانایی یادگیری از تکرار فاصله‌دار منحصر به سلول‌های مغز نیست، اما در واقع، ممکن است ویژگی اساسی همه سلول‌ها باشد».
چگونگی پاسخ سلول های عصبی و کلیه به تعداد دور پروتئین کینازهای A و C (PKA و PKC) که با آنها درمان شده بودند بستگی داشت. این "پالس های آموزشی" شیمیایی اجزای شناخته شده آبشارهای سیگنالینگ تشکیل دهنده حافظه هستند.
کوکوشکین برای Psychology Today می نویسد:
"یک پالس سه دقیقه ای "ژن حافظه" را روشن کرد، اما فقط برای یک یا دو ساعت، در حالی که پس از چهار پالس، ژن قوی تر روشن شد و برای روزها روشن ماند."
پاسخ سلول به زمان بین پالس ها نیز بستگی دارد. این فاکتورها میزان فعال شدن مولکول‌های سازنده حافظه و مدت زمانی را که دقیقاً در نورون‌های ما اتفاق می‌افتد، تغییر می‌دهند.
کوکوشکین می نویسد:
«حافظه نه تنها در مغز، بلکه در سراسر بدن ما وجود دارد و این «حافظه بدن» می تواند در سلامت و بیماری نقش داشته باشد.
هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری در مورد نحوه عملکرد همه اینها در بدن انسان وجود دارد. پیش از این، محققان دریافتند فعل و انفعالات فزاینده بین PKA و آنزیم‌هایی به نام کینازهای تنظیم‌شده با سیگنال خارج سلولی در خرگوش‌های دریایی (Aplysia) - حیواناتی که معمولاً برای مطالعه رفتار نورون‌ها مورد استفاده قرار میگیرند - نه تنها یادگیری را افزایش می‌دهد، بلکه می‌تواند نقص‌های یادگیری را نیز ترمیم کند.
کوکوشکین توصیه می کند که «ما باید با بدن خود بیشتر شبیه مغز رفتار کنیم. به عنوان مثال، آنچه را که لوزالمعده ما در مورد الگوی وعده‌های غذایی گذشته‌مان به خاطر می‌آورد برای حفظ سطح سالم گلوکز خون در نظر بگیرید یا آنچه را که یک سلول سرطانی در مورد الگوی شیمی‌درمانی به خاطر می‌آورد، در نظر بگیرید.»
"این تحقیق در Nature Communications منتشر شده است."
👤ترجمه: روزبه شریف زاده
📌Source
-
💎«Channel of Science is for all»💎