👁 - متخصصین هشدار می دهند که جراحی های تغییر رنگ چشم یک روند خطرناک است.

به نظر می رسد هیچ محدودیتی برای کارهایی که افراد مایل به انجام آن هستند تا به ظاهری عالی دست یابند وجود ندارد. خواه تزریق چربی به باسن، تراشیدن دندان ها و کاشت ایمپلنت و برداشتن نوارهایی از پوست سر و کاشتن مجدد مو برای درمان طاسی. مهم نیست که چنین روش های زیبایی چقدر خطرناک هستند، همیشه افرادی هستند که مایل به پرداخت هزینه هستند.

برخی از افراد در حال حاضر حتی تحت عمل هایی قرار می گیرند تا رنگ چشم خود را برای همیشه تغییر دهند. این کار را می‌توان به روش‌های مختلفی انجام داد مانند کاشت ایمپلنت برای تغییر ظاهر عنبیه، خالکوبی عنبیه‌ها یا ایجاد رنگ‌زدایی با لیزر. در حالی که این روش ها ممکن است ظاهر دلخواه را به افراد بدهد، اما با مجموعه ای از خطرات و عوارض نیز همراه است که یکی از آنها نابینایی است.

عنبیه حلقه رنگی است که مردمک را احاطه کرده است. به همان اندازه که زیباست پیچیده است. از دو لایه ماهیچه صاف تشکیل شده است (که ما نمی توانیم آنها را کنترل کنیم). این ماهیچه ها وظیفه کوچک شدن و انبساط اندازه مردمک و عنبیه را بر عهده دارند تا میزان نور وارد شده به چشم را کنترل کنند. این ماهیچه ها همچنین از سلول های گیرنده حساس داخل چشم در برابر آسیب دائمی محافظت می کنند.

عنبیه همچنین دارای دو لایه رنگدانه حاوی ملانین است که رنگ چشم شما را تعیین می کند. شش رنگ اصلی شناخته شده وجود دارد: قهوه ای، کهربایی، فندقی، سبز، آبی و خاکستری. اگر رنگدانه‌های زیادی در هر دو لایه داشته باشید، رنگ چشم‌های شما تیره‌تر می‌شود – مانند قهوه‌ای، که رایج‌ترین رنگ چشم است (در حدود ۸۰٪ از جمعیت جهان وجود دارد). اگر رنگدانه کمتری در لایه جلویی داشته باشید، چشم‌های فندقی یا سبز خواهید داشت (نادرترین رنگ‌ها که فقط در ۲٪ از جمعیت یافت می‌شود). کسانی که در لایه جلویی بدون ملانین هستند، چشمان آبی یا خاکستری خواهند داشت.

جراحی روی چشم، به ویژه عنبیه، چیز جدیدی نیست. قدمت عمل های چشمی برای آب مروارید به قرن پنجم قبل از میلاد برمی گردد و بیش از ۲۰۰۰ سال است که جای زخم های رنگی در چشم وجود داشته است. تا سال های اخیر، جراحی ها به منظور بازسازی عنبیه یا ترمیم نقص انجام می شد. اما روش های زیبایی برای تغییر دائمی رنگ عنبیه در حال حاضر شروع به رایج شدن کرده اند.

کراتوپیگمنتیشن نمونه ای از این روش هاست. یک سری برش های کوچک با یک سوزن در قرنیه (لایه محافظ شفاف کره چشم) ایجاد می شود. برای تغییر دائمی لایه، رنگدانه ها وارد لایه می شوند. قدمت این تکنیک به هزاران سال قبل برمی‌گردد و انواع رنگدانه‌ها از جمله دوده آزمایش شده‌اند.

دپیگمانتاسیون در ابتدا برای درمان ملانوز پوستی چشم ایجاد شد، وضعیتی که در آن سلول‌های رنگدانه به جایی که لازم است مهاجرت نمی‌کنند و باعث تیره شدن سایر قسمت‌های چشم (مانند سفیدی‌ها) می‌شوند.
این وضعیت ممکن است به چندین دوره درمان نیاز داشته باشد، اما معمولاً دائمی است، همانطور که تغییرات زیبایی نیز وجود دارد. هم کراتوپیگمانتاسیون و هم لیزر زدایی، خطر عفونت قابل توجهی دارند، زیرا خارجی ترین لایه های چشم را به خطر می اندازند.

این روش ها همچنین می توانند باعث حساسیت به نور و تغییرات بینایی شوند - از جمله کوری، نازک شدن و سوراخ شدن قرنیه، گلوکوم و آب مروارید. برخی از بیمارانی که تحت عمل کراتوپیگمانتاسیون قرار گرفته‌اند، حتی از درد چشم در طی روش‌های MRI شکایت کرده‌اند.

روش دیگری که برخی از افراد برای تغییر رنگ چشم خود از آن استفاده می کنند، قرار دادن ایمپلنت های سیلیکونی در چشمان خود است. یکی از مدل های اینستاگرام که این عمل را انجام داده بود، با عوارض قابل توجهی مواجه شد که باعث شد دید یک پیرمرد ۹۰ ساله را داشت باشید؛ از دست دادن ۵۰٪ بینایی در یک چشم و ۸۰٪ در چشم دیگر. دیگران نیز عوارض مشابهی را گزارش کرده اند.

این ایمپلنت‌ها خطر عفونت و سایر عوارض مانند تغییر شکل چشم و نحوه اعمال فشار مایع داخل چشم بر عصب بینایی را به همراه دارند. از آنجایی که این عصب، بینایی را کنترل می کند، در صورت فشرده شدن، کوری ممکن است رخ دهد. شواهد کافی برای تأیید هر یک از این روش ها از نظر زیبایی وجود ندارد. مانند بسیاری از کارهایی که به دلایل زیبایی انجام می شود، یک سود کوتاه مدت شما را برای درد بالقوه طولانی مدت آماده می کند. حتی زمانی که از این روش ها برای درمان شرایط پزشکی استفاده می شود، عوارض گزارش می شود.

اگر قصد انجام یکی از این روش‌ها را دارید، از خود بپرسید که آیا صرفاً به این دلیل که رنگ چشم‌هایتان را دوست ندارید، ارزش کور شدن بالقوه را دارد یا خیر. یک راه طولانی مدت و ایمن برای تغییر رنگ چشم استفاده از لنزهای رنگی به جای عمل است.

👤ترجمه: یاس

📌 Source

💎«Channel of Science is for all»💎