استخوان بازوی بسیار کوچک که به کوچکترین انسان باستانی که تاکنون کشف شده، متعلق‌است.

فسیل هومروس سرنخ‌هایی در مورد تکامل سریع گونه «هابیت» Homo floresiensis ارائه می‌دهد.

یک استخوان بازوی 700000 ساله که در جزیره‌ای در اندونزی یافت شد، نشان می‌دهد که‌ تکامل هومو فلورسینسیس 1 - یکی از خویشاوندان باستانی انسان امروزی است که به دلیل جثه کوچکش هابیت نامیده‌می‌شود تنها 88 میلی متر طولِ قطعه استخوان بازو متعلق به کوچکترین هومینین بالغی است که تا به حال پیدا شده است. این کشف که در 6 آگوست در Nature  منتشر شد، از این ایده پشتیبانی می‌کند که اجدادH. floresiensis تنها چند هزار سال پس از رسیدن به جزیره دورافتاده فلورس در اندونزی کنونی به گونه‌ای بسیار کوچکتر تکامل یافته‌اند.

کوتولگی جزیره‌های (فرآیندی که طی آن حیوانات در نتیجه ایزوله شدن در یک جزیره، اندازه بدن کوچکتری پیدا می‌کنند.) در طول دوران تکامل کوتولگی جزیره‌ای مکررا اتفاق افتاده است.  کشف H. floresiensis در سال 2004 گزارش شد، یوسوکه کایفو، انسان شناس دانشگاه توکیو، می‌گوید: « تا پیش از این کشف هیچ کس فکر نمی‌کرد این اتفاق برای انسان‌ها هم بیفتد او می‌افزاید ، این پیشنهاد که اجداد H. floresiensis پس از رسیدن به جزیره به سرعت کوتولگی را توسعه دادند، "غافلگیرکننده، و همچنین هیجان انگیز" است.»

اثر جزیره
گونه‌هایی که خود را در یک جزیره به دام افتاده‌می‌بینند اغلب برای انطباق با محیط جدیدِ‌‌ خود دستخوش تغییرات عظیمی می شوند. کایفو می‌گوید: «ماموت‌ها، گوزن‌ها و سایر حیواناتی که به جزایر ختم شده‌اند، همگی کوچک شده‌اند. » احتمالاً به این دلیل که غذای کمتری در دسترس است یا تهدیدات کمتری از جانب شکارچیان وجود دارد.

ممکن است چنین اتفاق مشابهی برای اجداد هومو فلورسینسیس، رخ داده باشد. یکی از تئوری‌های فعال در مورد چگونگی پیدایش این‌ گونه، این‌است که گروهی از انسان‌های باستانی - احتمالاً هومو ارکتوس بزرگ‌تر - پس از یک سونامی یا طوفان بزرگ به جزیره فلورس سرازیر شدند. اولین سایتH. floresiensis که یافته‌شد حاوی فسیل‌‌ هایی‌بود که مربوط به حدود 60000 سال پیش بود، تنها چند هزار سال قبل از انقراض این‌گونه. اما ابزارهای یافت شده در این جزیره نشان می‌دهد که انسان‌ها خیلی زودتر یعنی حدود یک میلیون سال پیش به آنجا رسیده‌اند.


ظاهر این مهاجران اولیه - از جمله قد آنها - برای سالها، مرموز باقی ماند. اولین سرنخ‌ها مبنی بر اینکه نسخه‌های اولیه H. floresiensis نیز ممکن است کوچک بوده باشند، در اواسط دهه 2010 پدیدار شد. زمانی که حفاری در یک مکان دیگر انجام شد، استخوان‌های فک و دندان‌‌های غیرمعمول کوچکی را کشف کردند که مربوط به حدود 700000 سال پیش بود . کارن باب، دیرینانتروپولوژیست می‌گوید:« استنباط اندازه بدن از روی دندان‌ها یا استخوان‌های صورت ناقص است.»
برای به دست آوردن اندازه گیری قابل اعتمادتر، محققان به استخوان‌هایی از اندام‌ها یا سایر قسمت‌های اسکلت نیاز داشتند.
یک پیشرفت در سال 2015 اتفاق افتاد، زمانی که تیم در حال بازسازی استخوان‌های تکه تکه شده در آزمایشگاه بودند متوجه شدند که برخی از قطعات شکسته متعلق به استخوان بازو است - استخوانی که شانه را به آرنج متصل می‌کند. این فسیل هر دو قطعه انتهایی را نداشت، اما همچنان می‌توانست سرنخ‌هایی از اندازه انسان باستانی که به آن تعلق دارد را ارائه دهد.

استخوان انسان‌بالغ

اندازه استخوان بازو نشان می‌داد که صاحب آن کوچک است - اما می‌توانست به یک کودک تعلق داشته باشد تا یک بزرگسال. در جدیدترین مطالعه، کایفو و تیمش، استخوان را زیر میکروسکوپ بررسی کردند؛ ساختار استخوان نشان داد که متعلق به یک فرد بالغ کاملاً رشد یافته‌است.

بامی‌گوید که استخوان بازو 9 تا 16 درصد کوچک‌تر و نازک‌تر از استخوان‌های متعلق به نمونه 60000 ساله H. floresiensis است که تأیید می‌کند که صاحب آن «حداقل به کوچکی» اعضای بعدی این گونه بوده است. محققان تخمین می زنند که این فرد بیش از 108 سانتی متر قد نداشته است.

یافته ها نشان می دهد که H. floresiensis طی 300000 سال پس از ورود اجداد گونه به جزیره، کوتاه تر شده است. فسیل های جمجمه H. floresiensis نشان می‌دهد که مغز آنها نیز در این مدت کوچک شده است. کایفو می‌گوید ظهور سریع یک نوع بدن جدید مسیرهای بسیاری را که تکامل انسان می‌تواند طی کند، نشان می‌دهد. او می‌گوید: «ما فکر می‌کنیم که تقدیر [برای انسان‌ها] این بود که باهوش شوند. فلورس به ما می‌گوید که راه‌های دیگری برای بودن انسان‌ها وجود دارد.

سحر موحد
Source
-
«Channel of Science is for all»