- 🦅 - از دست‌دادن کرکس‌های هندی، منجر‌به مرگ نیم میلیون نفر شد.
این می‌تواند درسی برای حفظ گونه‌های کلیدی در مکان‌های دیگر باشد.

یک تیم بین‌المللی از محققان داده‌های بهداشتی بیش از 600 منطقه در هند را تجزیه و تحلیل کردند. معلوم شد که قبل از انقراض انبوه کرکس‌ها، میزان مرگ و میر حدود حدود 0.9٪ به ازای هر 1000 نفر در سال بود، پس از این رقم 4.7٪ افزایش یافت، یعنی 104386 مرگ در سال در کل کشور. بدون کرکس در کشور، تعداد سگ‌ها و موش‌های صحرایی وحشی افزایش یافته و میزان مواد سمی در بدنه‌های آبی افزایش یافته‌ است. زیان اقتصادی هند در اوج انقراض کرکس 69.4 میلیارد دلار درسال برآورد شد.

کرکس‌ها گونه‌ای مهم از پرندگانی هستند که از اکوسیستم‌های مختلف حمایت می‌کنند. آنها نه تنها لاشه‌های بیمار را دفع می‌کنند، بلکه جمعیت سایر لاشخورها، از جمله ناقلان احتمالی هاری، مانند سگ های وحشی را نیز کاهش می‌دهند. بدون کرکس‌ها، کشاورزان دام‌های مرده را به آبراه‌ها می‌ریزند که این امر باعث گسترش بیماری می‌شود.

در سال 1994، کشاورزان هندی شروع به دادن دیکلوفناک به گاو و سایر دام‌ها کردند. به درد و التهاب کمک میکرد، اما برای کرکس‌ها که از حیوانات مرده تغذیه می‌کردند سمی بود. دیکلوفناک کلیه پرندگان را تخریب کرد و منجر به کاهش شدید جمعیت آنها شد. طی 10 سال تعداد آنها از 50 میلیون نفر به چند هزار نفر کاهش یافت. لاشه گاوها در خارج از دباغخانه ها و شهرها انباشته شدند. مزارع به محل تخلیه سگ‌ها و موش‌های وحشی تبدیل شد. هنگامی که بقایای آن بسیار زیاد شد، دولت هند از دباغ‌خانه‌ها خواست از مواد شیمیایی برای دفع صحیح زباله‌ها استفاده کنند. در نتیجه این اقدامات، مواد سمی شروع به نشت به آب‌های مورد استفاده مردم کردند.

یک تیم بین‌المللی از دانشمندان تصمیم گرفتند عواقب کاهش جمعیت لاشخور را ارزیابی کنند. برای انجام این کار، آنها نقشه‌های زیستگاه کرکس‌ها را و داده‌های بهداشتی بیش از 600 منطقه (732 منطقه در کشور) را تجزیه و تحلیل کردند. هنگام ارزیابی داده‌ها، دانشمندان کیفیت آب، آب و هوا و تعداد بیمارستان‌ها در شهرستان‌ها را نیز در نظر گرفتند.

محققان دریافتند که قبل از سال 1994، نرخ مرگ و میر شهرستانی به طور متوسط ​​حدود حدود 0.9٪ به ازای هر 1000 نفر در سال بود. تا پایان 2005،در مناطقی که کرکس‌ها به طور سنتی فراوان بودند، میزان مرگ و میر به طور متوسط ​​4.7٪ افزایش یافت. تعداد کل فوتی‌ها در کشور 104 هزار و 386 نفر در سال افزایش یافته‌است. میزان مرگ و میر در مناطقی که کرکس ها معمولاً مشاهده نمی‌شدند، ثابت باقی‌ماند.

سپس دانشمندان هزینه پولیِ ناپدید شدن کرکس ها را محاسبه کردند. مطالعات قبلی نشان داده است که دولت هند حاضر است حدود 665000 دلار برای نجات جان یک انسان هزینه کند. به این ترتیب مجموع هزینه اقتصادی تلفات کرکس از سال 2000 تا 2005 به 69.4 میلیارد دلار در سال رسید.

مارشال برک، اقتصاددان محیط‌زیست در دانشگاه استنفورد، می‌گوید که «آزمایش طبیعی» که در‌ این مطالعه جدید به تفصیل شرح داده شده است، می‌تواند برای گونه‌های دیگر نیز اعمال شود.او می‌گوید که این آزمایش اهمیت رسیدگی به تلفات گونه‌ها را قبل از اینکه از کنترل خارج شود، بیشتر نشان می‌دهد، حتی اگر به معنای توجه به گونه‌ای مانند کرکس‌ها باشد که معمولاً در کانون توجه قرار نمی‌گیرند.

هند استفاده از دیکلوفناک را در دامپزشکی در سال 2006 ممنوع کرد، اما نویسندگان می گویند که این تصمیم تاثیر کمی بر بهبود کامل تعداد کرکس‌ها داشته‌است. یافته های این مطالعه ممکن است اقتصاددانان و بوم شناسان را تشویق کند تا بر حفاظت از گونه‌هایی که بر سلامت انسان تأثیر می‌گذارند تمرکز کنند.

سحر موحد
Source
-
💎 «Channel of Science is for all» 💎