اکنون دقیقاً می‌دانیم که انسان‌ها و نئاندرتال‌ها چه زمانی به‌هم پیوستند.

قدیمی‌ترین داستان عشق در تاریخ، در ژن ما نوشته شده‌است.

باوجود ناپدید شدن نئاندرتال‌ها در حدود 40000 سال پیش، ژن‌نئاندرتال‌ها همچنان در DNA اکثر انسان‌های مدرن وجود دارد. تداوم این ژن‌های باستانی نشان می‌دهد که اجداد دور ما با انسان‌های تنومند و دماغ بزرگ روابط جنسی داشتند وتحقیقات جدید دقیقاً نشان داده‌است که این زمان‌های سکسی بین گونه‌ها چه زمانی بوده‌است.

تخمین زده می‌شود که بین 1 تا 4 درصد از ژنوم همه انسان‌های غیرآفریقایی زنده‌ی امروزی از نئاندرتال‌ها می‌آید. این ژن‌ها به شکل‌گیری ظاهر و رفتار ما کمک کرده‌اند، همچنین اکنون محققان تلاش می‌کنند تا برخوردهایی را که منجر به این تبادل مواد ژنتیکی شده بود، را بازسازی کنند.


محققان، برای جمع‌آوری این داستان، ژنوم 59 فرد باستانی انسان خردمند را که همگی بین 45000 تا 2200 سال سن دارند، را تجزیه و تحلیل کردند. از این تعداد، 33 نفر بیش از 10000 سال پیش زندگی می‌کردند که مرد معروف اوست ایشیم سیبری یکی از قدیمی ترین آنها بود.

سپس این ژنوم های ماقبل تاریخ با ژنوم 275 انسان امروزی از سراسر جهان مقایسه شد. محققان با استفاده از نرم‌افزار کامپیوتری توانستند تکامل ژن‌های نئاندرتال را در طول هزاران سال ردیابی کنند و دقیقاً پی‌بردند که چند نسل طول می‌کشد تا آنها از هم جدا شوند.

نویسندگان مطالعه می‌نویسند: «با اندازه گیری کوواریانس‌ اجداد برای هر یک از 16 فرد باستانی که بین 40000 تا 20000 [سال پیش] زندگی می‌کردند، استنباط می‌کنیم که جریان ژن نئاندرتال بین 321 تا 950 نسل قبل از زندگی این افراد رخ داده‌است. به طور خاص، آنها دریافتند که جریان DNA نئاندرتال به ژنوم انسان مدرن در یک دوره 6832 ساله رخ داده‌است که میانگین زمان ورود به آن 47124 سال پیش بوده‌است.

به عبارت دیگر، رابطه‌عاشقانه بین انسان‌های خردمند و نئاندرتال‌ها حدود 47000 سال پیش آغاز شد و تقریباً هفت هزار سال به طول انجامید.

تأثیر کامل این نوازش ماقبل تاریخ چیزی است که ما هنوز در تلاش برای کشف آن هستیم، اگرچه واضح است که اجداد نئاندرتال‌ها در همه مناطق‌ وهمه‌ی ژنوم ما یافت نمی شود. برخی از مناطق به طور کامل فاقد DNA نئاندرتال هستند و به همین دلیل به عنوان "صحراهای باستانی" شناخته می‌شوند، در حالی که برخی دیگراز مناطق حاوی سطوح بالایی از انواع نئاندرتال هستند.

این نشان می‌دهد که بسیاری از مواد
ژنتیکی که ما از عموزاده‌های باستانی خود گرفته‌ایم احتمالاً مضر بوده و بنابراین به لطف انتخاب طبیعی ناپدید شده‌اند. با این حال، ژن‌های خاصی ممکن است برای بقای ما مزایایی به‌همراه داشته باشند و به نسل‌های بعدی منتقل شده‌ باشند.

محققان با کاوش در این به اصطلاح «نامزدهای تطبیقی ​​تطبیقی» با 347 ژن نئاندرتال مواجه شدند که هم در جمعیت باستانی و هم در جمعیت امروزی به خوبی حفظ شده است، «این نشان می‌دهد که بسیاری از این ژن‌ها برای مواجه انسان‌های امروزی با فشارهای محیطی خارج از آفریقا مفید بوده‌اند.»

به گفته محققان، این ژن‌های مفید نئاندرتال عمدتاً در مناطقی از ژنوم یافت می‌شوند که «به رنگدانه‌های پوست، متابولیسم و ​​ایمنی مرتبط هستند.»

سحر موحد

Source
-
«Channel of Science is for all»