قطعاً هر دین و مذهب در سطح ملل دارای تعالیمی‌اند که با توجه به آداب و رسوم شکل می گیرند و پیروان آن دین و آیین مجبور به تبعیت در آن جامعه میباشند. سوال این است که آیا یک مذهب که برگرفته از آداب و رسوم یک جامعه شکل گرفته است در تمامی نقاط جهان کاربرد دارد؟!
👤دکتر "KATHERINE OZMENT" از تجربیات خود میگوید.
وی طبق مقاله‌ای که تحت عنوان "چگونه بدون دین زندگی معناداری داشته باشیم" ارائه کرد 5 راهکار برای زندگی معنادار و زیبا بدون دین؛ معرفی کرد!
1: برای تربیت فرزندان خوب لازم نیست به خدا ایمان داشته باشید.
دینداری فی‌نفسه شاخصی برای رشد اخلاقی کودک نیست. تحقیقات نشان می دهد که آنچه بیش از هر چیز بر اخلاقیات کودکان تأثیر می گذارد، حساسیت والدین آنها نسبت به احساسات دیگران و بی عدالتی است. حتی فرزندان یک‌ساله‌ی چنین والدینی در آزمایشات آزمایشگاهی احساس درستی و نادرستی بیشتری نشان دادند. فرزندان ما متوجه هر رفتار ما هستند، به این معنی که والدین قدرت بیشتری نسبت به آنچه که ما تصور می کنیم برای جایگزینی موعظه‌های یکشنبه گذشته با ارزش‌های سکولار خودمان دارند.
2: تجربه عظمت(در مقابل هستی و طبیعت) باعث مهربانی ما می شود.
تجربه عظمت زمانی به دست می‌آید که در مواجهه با یک سیستم بزرگ‌تر احساس کوچکی میکنیم! عظمت طبیعت، یک اثر هنری خیره‌کننده‌ی چرخه زندگی است. وقتی ترس بر ما غلبه می‌کند، به نظر می رسد زمان کُند می شود، که باعث می‌شود احساس همدلی و نیکوکاری افزایش یابد. توجه داشته باشید که وقتی زمانی را به عنوان یک خانواده در طبیعت می‌گذرانید چه اتفاقی می‌افتد. تجارب عمیق عظمت، که مدت‌ها با عبارات مذهبی توصیف شده‌اند، تجربیات انسانی هستند که در دسترس همه ما هستند.
3. آیین و رسومات معنا می دهد.
رسومات ما را به هم پیوند می دهند، به ما کمک می کنند زمان را مشخص کنیم و از ما می خواهند که بهترین خودمان باشیم. صرف اینکه ما دین را ترک میکنیم به این معنی نیست که باید مناسک را ترک کنیم. یکی از خانواده‌هایی که ملاقات کردم، یک مدیتیشن، گفت‌وگو، و خِرَد جمعیِ منظم صبح یکشنبه برگزار می‌کردند تا پیوندهای خانوادگی را تقویت کنند و قطب‌نمای اخلاقی قوی را که با ارزش‌هایی مانند انصاف و عدالت تعریف می‌شود، تقویت کنند.
4. همه ما نیاز به "تعلق داشتن" داریم.
تعلق داشتن، شاید بیشتر از آن چیزی به آن توجه میکنیم؛ مهم باشد. دانشمندان نشان داده اند که احساس تعلق یا فقدان آن در بدن ما در سطح مولکولی ثبت می‌شود و بر سلامت جسمی و روانی ما تأثیر می گذارد. و رفاه، احساس معنادار بودن، و رضایت کلی ما از زندگی تحت تأثیر تعداد ارتباطات ما نیست، بلکه عمیق بودن و نتایج آن؛ این ارتباطات تحت تأثیر قرار می‌دهد.
5. داوطلب شدن به ما حس هدفمندی می دهد.
مطالعات نشان می دهد که مذهبی ها نسبت به غیر مذهبی ها خیرخواه ترند. و نه فقط در مورد مجامع مذهبی خودشان؛ بلکه آنها به دنبال داوطلبی حتی فقط یک روز در ماه هستند تا به افراد احساس هدفمندی بیشتری بدهد؛ و به آنها کمک می کند احساس ارتباط بیشتری داشته باشند. بسیاری از افراد غیرمذهبی هم که با آنها ملاقات کردم، با شرکت در مراسماتِ بسته بندی غذا، پاکسازی پارک ها و اهدا خون برای خود معنا و هدف پیدا کردند. در فرهنگ فردگرایانه ما، کودکان ما به چرخ های آموزشی نیاز دارند تا اهمیت بخشش را بیاموزند، بنابراین یک مراسم خانوادگی را تشکیل دهید و آنها را با خود شریک کنید.
Source
-
«Channel of Science is for all»