آیا اپتوگرافی شبکیه حقیقت دارد؟
در اواخر دههٔ 1800، یک باور علمی (در واقع نادرست) رایج وجود داشت که آخرین تصویری که یک فرد یا حیوان در حال مرگ مشاهده می‌کند، روی شبکیهٔ چشم آنها باقی می‌ماند. بنابراین، دانشمندان آن زمان تصور می‌کردند اگر کسی بتواند مکانیسم زیربنایی آن را درک کند، می‌تواند شبکیه چشم را مانند یک فیلم نگاتیو عکاسی برای تهیه تصویر یا عکس بکار ببرد. اما این موضوع برای افراد امروزی عجیب و باورنکردنی به نظر می‌رسد، اما آیا اپتوگرافی شبکیه حقیقت دارد یا نوعی داستان علمی تخیلی به حساب می‌آید؟ در این مقاله سعی شده است به طور مفصل به شرح این موضوع پرداخته شود.
تصویر یا عکسی که از شبکیهٔ شخص یا جانور مرده تهیه می‌شود"اپتوگرام" نام دارد و نام این فرآیند را"اپتوگرافی" گویند. برای مردمی که در قرن 19 می‌زیستند، این مفهوم به اندازهٔ امروز دور از ذهن به نظر نمی رسید. نه تنها درک آنها از پزشکی مدرن هنوز به صورت جهشی در حال رشد بود، بلکه عکاسی یک فناوری جدید و هیجان انگیز برای آنها به حساب می‌آمد. مردم آن دوران تصور می‌کردند چشم و دوربین عکاسی شباهت‌های بسیار زیادی باهم دارند و به هم مرتبط هستند، برای مثال، چشم و دوربین هر دو دارای لنز هستند و دیافراگم دوربین مشابه عنبیهٔ چشم انسان عمل می کند. در زمانی که هر روز اکتشافات جدیدی انجام می شد، ایده عجیبی نبود که بگوییم چشم ها می توانند به طور دائمی مانند دوربین نیز عکس بگیرند.
البته دانشمندان برای کشف این موضوع دست به کار شدند. در سال 1876، فیزیولوژیستی به نام فرانتس کریستین بول نوعی رنگدانهٔ بصری موجود در شبکیه به نام رودوپسین را کشف کرد که در حضور نور با شدت بالا رنگ سفید به خود می‌گیرد ولی زمانی که در نور کم یا در تاریکی قرار می‌گیرد دوباره رنگ ارغوانی به خود می‌گیرد. بول این را "[رنگدانه] ارغوانی بصری" نامید. بسیاری از کارهای علمی روی اپتوگرافی توسط فیزیولوژیست آلمانی ویلهلم کوهن (Wilhelm Kühne) انجام شد. کوهن روی حیوانات متعددی آزمایش کرد تا فرآیند اپتوگرافی را اصلاح کند و مواد شیمیایی مورد استفاده برای تثبیت تصویر روی شبکیه را تعیین کند. ویلهلم کوهن روشی را طراحی کرد که توانست با شستشوی شبکیهٔ خرگوش در محلول آلوم ( پتاسیم آلوم سولفات هیدراته)، وجود رنگدانهٔ ردوپسین سفید شده را تائید کند. کوهن با الهام از کشف رودوپسین توسط فرانتس کریستین بول، کشف کرد که در شرایط ایده آل، رودوپسین می تواند مانند یک فیلم نگاتیو عکاسی "تثبیت" شود.
به گفتهٔ کوهن، می‌توان از رودوپسین تثبیت‌شده عکس‌برداری کرد و به ما این امکان را می‌دهد که ببینیم یک موجود یا شخص در زمان مرگ به کجا نگاه می‌کرده است. الگوی تصویر زیر اولین اپتوگرامی که توسط کوهن ساخته شده است. او ادعا کرد که این اپتوگرام، تصویر یک پنجرهٔ میله‌دار است که خرگوش بلافاصله قبل از مرگ به آن نگاه می‌کرد.
کوهن مشتاقانه در پی پیاده‌سازی این تکنیک روی اجساد انسانی بود و در سال 1880 این فرصت را به دست آورد. در 16 نوامبر، ارهارد گوستاو ریف به جرم قتل فرزندانش با گیوتین اعدام شد. چشمان ریف از حدقه بیرون کشیده شد و به آزمایشگاه کوهن در دانشگاه هایدلبرگ تحویل داده شد، کوهن چشم‌ها را در اتاقی تاریک با پنجره های فیلتر شده تشریح کرد. پس از ده دقیقه، کوهن تصویری را در شبکیهٔ چشم چپ به همکارانش نشان داد، اما به نظر نمی‌رسید که طرح تصویر او با شیئی که در زمان مرگ برای ریف قابل مشاهده بود، مطابقت داشته باشد؛ اگرچه طرح کلی تصویر شبیه یک تیغه گیوتین بود. ریف در زمان قطع سرش چشمان خود را بسته بود.
مسئله ای که کوهن هنگام تلاش برای تهیهٔ تصویر از چشم انسان با آن مواجه شد این است که اندازه لکهٔ زرد مرکزی چشم (نقطه کانونی واقعی تصویر روی شبکیه) بسیار کوچک است (حدود 1.5 میلی متر). کوهن موفقیت قابل توجهی در تهیهٔ اپتوگرام از حیواناتی مانند خرگوش و قورباغه داشت و تصویر تهیه شده از شبکیهٔ ریف تنها "اپتوگرام انسانی" شناخته شده بود.
علیرغم وجود موارد مبهم و مشکوک در اساس علمی این روش، آزمایش‌های کوهن به سرعت وارد برنامه‌های کاربردی دنیای واقعی شدند. بر پایهٔ یک برداشت اشتباه و سوء تفاهم اساسی از روش اپتوگرافی کوهن، مجریان قانون در بریتانیا (و در نهایت ایالات متحده) سعی کردند از اپتوگرافی برای تحقیقات جنایی استفاده کنند.برخلاف کوهن، که از شستشوی شبکیهٔ حیوانات (به تازگی مرده) در محلول آلوم، تصویر و عکس مورد نظر خود را تهیه می‌کرد؛ «اپتوگرافی پزشکی قانونی» شامل عکاسی از چشم‌های مقتول و تلاش برای شناسایی چهرهٔ قاتل از روی هر الگوی عکس بود.
ادامهٔ مطلب
-
«Channel of Science is for all»
Post #1511
1.47K
Forwarded from Science is for all🔬 (Hamed Hemmatfar)
- 👍 8