ویاگرا چیست؟

ویاگرا، «قرص آبی کوچک» که میلیون‌ها مرد در سراسر جهان از آن برای اختلال نعوظ استفاده می‌کنند، در واقع به طور تصادفی کشف شد.

در اوایل دهه ۱۹۹۰، محققانی که در شرکت داروسازی فایزر کار می کردند، در تلاش بودند تا درمانی برای آنژین، نوعی درد قفسه سینه که به دلیل کاهش جریان خون به قلب ایجاد می شود، ابداع کنند.

یکی از کاندیداها داروی سیلدنافیل بود. با مسدود کردن پروتئین خاصی به نام فسفودی استراز نوع 5 که به سادگی به عنوان PDE5 نیز شناخته می شود، این دارو می تواند باعث گشاد شدن رگ های خونی شود.

در آزمایشی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ انجام شد، مردانی که سیلدنافیل مصرف می کردند عوارض جانبی مانند برافروختگی، سردرد، عوارض گوارشی و حالت تهوع را گزارش کردند. آنها همچنین نعوظ را گزارش کردند که کاملاً غیرمنتظره بود.

سر سیمون کمپبل، شیمیدان آلی که به تولید دارو کمک کرده است، گفت: آن روزها ما یک تیم جوان بودیم و اختلال نعوظ چیزی نبود که ما را نگران کند، بنابراین واقعاً نمی‌دانستیم که نیازی به چنین دارویی وجود دارد.

در پایان کارآزمایی، برخی از شرکت‌کنندگان با ابراز تمایل به ادامه مصرف قرص‌های خود، از پس دادن قرص‌های خود خودداری کردند.

و بنابراین، تیم تحقیقاتی به سرعت به سمت آزمایش سیلدنافیل برای اختلال نعوظ به جای بیماری قلبی حرکت کردند.

سیلدنافیل در حال حاضر به عنوان ویاگرا نامگذاری شده است، قرصی که بیشتر با امور قلب مرتبط است تا عملکرد قلب.

سیلدنافیل چگونه اختلال نعوظ را درمان می کند؟
سیلدنافیل با متوقف کردن تجزیه GMP حلقوی در سلول‌های ماهیچه صاف در رگ‌های خونی آلت تناسلی، که جریان خون را در هنگام تحریک جنسی افزایش می‌دهد، عمل می‌کند. در افراد مبتلا به اختلال نعوظ، GMP حلقوی کافی وجود ندارد.

این دارو یک ضربه بزرگ بود. در عرض چند هفته پس از تایید FDA در سال ۱۹۹۸، بیش از یک میلیون نسخه ویاگرا در ایالات متحده تجویز شد. به گفته سازنده آن، فایزر، اکنون تخمین زده می شود که این دارو توسط ۶۲ میلیون مرد در سراسر جهان مصرف شود.

بعدها، آزمایش‌های بالینی نشان داد که سیلدنافیل می‌تواند برای درمان بیماری‌های قلبی مانند فشار خون شریانی ریوی، همانطور که از ابتدا در نظر گرفته شده بود، استفاده شود.

ترجمه:یاس

https://www.sciencealert.com/what-is-viagra

«Channel of Science is for all»