دانشمندان بیش از هر زمان دیگری منتظر دریافت جایزه نوبل هستند.

برندگان جایزه نوبل اغلب چندین دهه پس از تحقیقات پیشگامانه خود این جایزه را دریافت می کنند - و این تاخیر در حال طولانی تر شدن است.

راه رسیدن به جایزه نوبل، معتبرترین جایزه علمی در جهان، در حال افزایش است و تقریباً نیمی از برندگان اکنون بیش از 20 سال از کشف ارزشمند نوبل تا دریافت جایزه منتظر هستند.

یک تحلیل نشان می دهد که میانگین زمان بین انتشار اثر و دریافت یکی از جوایز علمی در 60 سال گذشته تقریباً دو برابر شده است 1 .

 در بین سه جایزه علمی، شیمی اکنون دارای طولانی‌ترین «تأخیر نوبل» است - به طور متوسط ​​30 سال در دهه گذشته - و فیزیولوژی یا پزشکی با 26 سال کوتاه‌ترین را دارندواین تا خیر چند ده شده است .

وصیت نامه آلفرد نوبل آمده است که جوایز باید «به کسانی اعطا شود که در طول سال گذشته بیشترین سود را برای بشریت به ارمغان آورده اند». در واقعیت این فقط چند بار اتفاق افتاده است. 

سانتو فورتوناتو، دانشمند علوم اجتماعی محاسباتی در دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون، که در سال 2014 تحلیلی را منتشر کرد، می‌گوید: اما در نیمه اول قرن بیستم، برای دریافت‌کنندگان جایزه نوبل معمول بود که در دهه 30 زندگی‌شان باشند - و این در حال حاضردر مورد برندگان جایزه نوبل نسبت به زمان تصور این جایزه در سال 1901 نامشخص است.

نتایج او نشان داد که فاصله بین تحقیقات برندگان جایزه و نوبل آنها در طول سال‌ها به آرامی افزایش یافته است وبا شیب تندتری پس از دهه 1960 نسبت به سال‌های اولیه دریافت جایزه بوده است.
یان یین، دانشمند علوم اجتماعی محاسباتی در دانشگاه کرنل در ایتاکا، نیویورک، می‌گوید دلایل احتمالی زیادی برای این روند وجود دارد.

 او می‌گوید، ممکن است تعداد کلی پیشرفت‌ها هر سال در حال افزایش باشد، بنابراین جوایز نمی‌توانند با تعداد افرادی که شایسته تقدیر هستند مطابقت داشته باشد. همچنین اهمیت برخی از آثار، که یین آن‌ها را «زیبای خفته» توصیف می‌کند، تنها سال‌ها یا دهه‌ها بعد مورد توجه قرار میگیرد.

از طرف دیگر، افزایش فاصله می‌تواند نشانه‌ای از افت در علم «تخریب‌کننده» باشد - مطالعات یا اکتشافات مهمی که پارادایم حوزه خود را تغییر می‌دهند. این می تواند باعث شود که کمیته های نوبل بیشتر بر گذشته تمرکز کنند.

فورتوناتو می‌گوید تعداد اکتشافات «بزرگ » در حال کاهش است، اما زمانی که اتفاق می‌افتند، تمایل دارند به سرعت شناسایی شوند. به عنوان مثال، جنیفر دودنا، بیوشیمیست‌هایی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و امانوئل شارپنتیه در واحد ماکس پلانک برای علم پاتوژن‌ها در برلین، تنها هشت سال پس از توسعه سیستم CRISPR-Cas9 برنده جایزه نوبل شیمی 2020 شدند.
ابزار ویرایش ژنوم برخی از محققان حدس می‌زنند که مخترعان واکسن‌های mRNA، که در طول همه‌گیری کووید-19 برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان عرضه شد، می‌توانند شناسایی مشابهی دریافت کنند.

فورتوناتو خاطرنشان می کند که اگر این شکاف رو به افزایش باشد، این قانون کمیته نونبل مبنی بر ممنوعیت جوایز  پس از مرگ را دانشمندان برجسته  نادیده بگیرند و «این ممنوعیت باید در یک نقطه متوقف شود.»

سحر موحد

منبع

«Channel of Science is for all»