مطالعه جدید، نظریه فعلی در مورد علت آلزایمر را به چالش می کشد

یک مطالعه جدید بر روی موش‌ها نشان می‌دهد که علت بیماری آلزایمر ممکن است تجمع توده‌های بتا آمیلوئید در مغز نباشد، بلکه شکستگی در اتصالات (سیناپس) بین سلول‌های مغزی باشد.

محققان با دستکاری فرآیندهای طبیعی ویرایش RNA در موش‌هایی که برای انعکاس علائم آلزایمر مدل‌سازی شده بودند، از شکسته شدن اتصالات مغز آنها جلوگیری کردند. حافظه بدون حذف توده‌های پروتئینی که تصور می‌شود باعث بیماری می‌شوند بازسازی شد، که نشان می‌دهد آسیب بین نورون‌ها مشکلی حیاتی است.

این یافته درک جدیدی از بیماری آلزایمر و رویکردی ارائه می دهد که به طور بالقوه می تواند از دست دادن حافظه در بیماران آلزایمر را برطرف کند.

این تیم در مورد توسعه این فرآیند به یک درمان مناسب برای انسان خوشبین است.

برایس ویسل، عصب شناس از دانشگاه نیو ساوت ولز در استرالیا، می گوید: افرادی که مبتلا به آلزایمر هستند، از دست دادن این اتصالات سلول های عصبی را تجربه می کنند که گمان می رود باعث از دست دادن ناتوان کننده حافظه می شود که مترادف با این بیماری است.

ما اکنون شواهد قانع‌کننده‌ای در مدلی از آلزایمر داریم که نشان می‌دهد جلوگیری از تجزیه این سیناپس‌ها ممکن است.

یک مولکول چند استعدادی که به پردازش اطلاعات ژنتیکی کمک می کند، RNA (اسید ریبونوکلئیک) حتی پس از تولید، تغییراتی را تجربه می کند که می تواند بر عملکرد آن تأثیر بگذارد.

یکی از این تغییرات، به نام ویرایش RNA، شامل تغییر توالی آن است که به نوبه خود می تواند بر نحوه عملکرد پروتئینی که کدگذاری می کند تأثیر بگذارد. این فرآیند ویرایش در مغز بسیار اتفاق می افتد و برای نحوه عملکرد خاطرات مهم است.

بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی، از جمله بیماری آلزایمر، با ویرایش RNA به درستی کار نمی‌کنند. در آلزایمر، تغییرات در سیناپس های مرتبط با حافظه با زوال شناختی مرتبط است.

این تحقیق نشان داد که مکان خاصی برای تغییر پروتئینی به نام GluA2 وجود دارد که بخشی از گیرنده ای است که به نورون ها کمک می کند تا با یکدیگر ارتباط داشته باشند. شواهدی وجود دارد که ویرایش در این سایت در افراد مبتلا به آلزایمر کمتر اتفاق می افتد، که ممکن است به تخریب عصبی کمک کند.

تغییر الگوی ویرایش در این سایت در مدل موشی بیماری آلزایمر باعث کاهش چندین علامت بیماری، مانند از دست دادن نورون‌ها، از دست دادن ستون‌های دندریتیک (برآمدگی‌های نورون‌ها که برای عملکرد سیناپسی ضروری هستند) و مشکلات حافظه را کاهش داد.

بنابراین ویرایش RNA، به ویژه در محل شناسایی شده، ممکن است بخش مهمی از چگونگی پیشرفت بیماری آلزایمر باشد و راه‌های جدیدی را برای درک و درمان این بیماری روشن کند.

ویسل توضیح می‌دهد: ویرایش RNA را می‌توان به‌عنوان یک «سوئیچ مولکولی» استفاده کرد. با تکان دادن سوئیچ در مدل‌های موش که در تحقیقات خود استفاده می‌کنیم، توانستیم از شکسته شدن اتصالات سلول‌های مغزی جلوگیری کنیم.

همچنین تصور می شود که عدم تعادل در سطح کلسیم در آلزایمر نقش دارد. محققان فرآیند ویرایش RNA خاص را به گونه‌ای اصلاح کردند که بر جریان کلسیم در سلول‌های عصبی تأثیر می‌گذارد و تغییرات مثبتی را هم در موش‌های کنترل سالم و هم در مدل‌های AD مشاهده کردند.

نتایج نشان می دهد که ویرایش RNA در تنظیم ساختارهای متصل کننده سلول های عصبی در مغز سالم و بیمار نقش دارد. هدف قرار دادن این فرآیند خاص ویرایش RNA به طور بالقوه می تواند بقای سلول های عصبی را افزایش داده و حافظه را در آلزایمر بهبود بخشد.

ویسل می گوید: ویرایش RNA برای بازیابی اتصالات سلول های عصبی بدون نیاز به حذف هیچ گونه آمیلوئیدی از مغز حیوانات کار می کند. این به نوبه خود حافظه را نجات می دهد و راهی جدید برای درک و درمان بیماری ارائه می دهد.

تیم ما با نشان دادن اینکه پیشگیری از از دست دادن سیناپس راهی برای درمان آلزایمر ارائه می دهد، اکنون کار را برای ایجاد یک درمان موثر برای این بیماری ویرانگر تسریع خواهد کرد.

این مطالعه در Molecular Neurodegeneration منتشر شده است.

ترجمه: یاس
https://www.sciencealert.com/new-mouse-study-challenges-current-theory-on-the-cause-of-alzheimers

«Channel of Science is for all»