من تو را با تمام مغزم دوست دارم: عصب شناسی عشق.

برخلاف آنچه فرهنگ پاپ و عبارات محاوره ای به ما می گویند، عشق واقعاً در مغز ساکن است. موج های انتقال دهنده های عصبی مختلف باعث ایجاد گردباد عاطفی می شود که مشخصه مراحل اولیه روابط عاشقانه است.

تا زمانی که ما میدانیم ، انسان ها مجذوب عشق بوده اند. همیشه به عنوان این تجربه عرفانی و خارج از بدن توصیف می شود که هیچ کس واقعاً نمی تواند توضیح دهد. با این حال، عشق می تواند به راحتی در ترکیبی از فرآیندهای عصبی زیستی مختلف خلاصه شود. بنابراین، در این ویدئو، بیایید عمیق تر به عصب شناسی عشق شیرجه بزنیم!

با لورا آشنا شوید او به تازگی کسی را پیدا کرده که به نظرش جذاب است. احتمالاً همه ما می توانیم تصور کنیم که او در حال حاضر چه احساسی دارد. اما در مغز او چه می گذرد؟ 

از زمان دیدن این مرد، مغز لورا شروع به ترشح اکسی توسین کرده است. تصور می شود که این هورمون در دلبستگی نقش دارد. جالب اینجاست که اکسی توسین می تواند در آمیگدال، یک ساختار زیر قشری که برای پردازش احساسات، به ویژه ترس مهم است، عمل کند. 

بنابراین، اکسی توسین می تواند مرکز ترس را در مغز ما مسدود کند. این امر مانع ما را کاهش می‌دهد و باعث می‌شود لورا به اندازه کافی شجاع باشد تا به مرد، متیو نزدیک شود.

به غیر از ترشح اکسی توسین، اکنون هر دوی آنها دوپامین نیز ترشح می کنند. دوپامین انتقال دهنده عصبی پاداش و تقویت است. به همین دلیل است که نزدیک بودن به هدف جذب احساس خوبی دارد. هر چه بیشتر با آنها بمانیم و هر چه بیشتر آنها را لمس کنیم، اکسی توسین و دوپامین بیشتری ترشح می شود. به ویژه اکسی توسین در طول ارگاسم به بالاترین میزان خود می رسد.


جالب توجه است که این انتقال دهنده های عصبی باعث افزایش انعطاف پذیری در مغز، به ویژه در مناطق یادگیری و حافظه می شوند. این بدان معنی است که در اولین مراحل عشق و جذب، مغز ما به طور خاص آماده است تا همه چیزهایی را که باید در مورد این شخص بدانیم به خاطر بسپارد.


اگر زوجین به دیدن یکدیگر ادامه دهند، این دو انتقال دهنده عصبی باعث می شوند که لورا و متیو بخواهند زمان بیشتری را با هم بگذرانند، زیرا دوپامین باعث لذت بیشتر و اکسی توسین باعث می شود آنها احساس سرخوشی و آرامش کنند. همچنین به همین دلیل است که فعالیت های خسته کننده اگر با هم باشند سرگرم کننده به نظر می رسند.


علاوه بر این، اکسی توسین به تعامل با آمیگدال ادامه می دهد و باعث کاهش ترس و مهار می شود. در این مرحله، تشخیص پرچم های قرمز ممکن است سخت تر باشد. پس حالا می دانید چرا می گویند عشق کور است.


یکی دیگر از مواد شیمیایی عصبی مرتبط سروتونین است. سطح آن در آغاز یک رابطه به طور قابل توجهی کاهش می یابد. کاهش سطح سروتونین نیز با افسردگی و اختلال وسواس فکری- جبری مرتبط است. این امر باعث شده است که برخی از محققان پیشنهاد کنند که ممکن است این رفتارهای وسواسی در اوایل روابط وجود داشته باشد. بنابراین دفعه بعد که متوجه شدید شریک جدید خود را در رسانه های اجتماعی چک می کنید یا مدام به او فکر می کنید، می توانید سروتونین را سرزنش کنید.

تا کنون، سه ماده شیمیایی عصبی را مورد بحث قرار داده ایم که برای رشد عشق و جذابیت در چند هفته و حتی ماه های اول بسیار مهم هستند. با این حال، این انتقال دهنده های عصبی در دراز مدت کافی نیستند. این زمانی است که بتا اندورفین وارد می‌شود. این عصب شیمیایی ماده افیونی طبیعی مغز است و هنگام خندیدن، آواز خواندن یا انجام ورزش آزاد می‌شود

. به نظر می رسد که در تمام روابط طولانی مدت غیرجنسی دخیل است. بنابراین، وابستگی بین دوستان و خانواده و همچنین شرکای عاشقانه طولانی مدت را واسطه می کند. مانند هر ماده مخدر دیگری، این ماده نیز بسیار اعتیاد آور است و می تواند باعث ایجاد احساس شدید ولع و ترک شود.

 بنابراین، هنگامی که اثرات سایر انتقال دهنده های عصبی شروع به کاهش می کند، لورا و متیو می توانند برای حفظ رابطه به بتا اندورفین اعتماد کنند. این باعث می شود که وقتی از هم جدا هستند، هوس همراهی با یکدیگر را داشته باشند.

البته، این فقط یک توضیح ساده است، زیرا عشق یک ساختار پیچیده است که هنوز به طور کامل درک نشده است. همچنین ذکر این نکته حائز اهمیت است که این تحقیق بیشتر با زوج های غیرعادی انجام شده است، بنابراین اطلاعات زیادی در مورد احتمالات دیگر وجود ندارد. 

آنچه ما می دانیم این است که مغز ما به طور کامل مسئول آن احساس مبهم و تمام کارهای احمقانه ای است که در ابتدای یک رابطه انجام می دهیم. بنابراین دفعه بعد که به کسی می گویید «با تمام قلبم دوستت دارم»، شاید باید بگویید «با تمام مغزم و همه انتقال دهنده های عصبی دوستت دارم!»

سحر موحد
منبع

«Channel of Science is for all»