مطالعه: بیماران نزدیک به مرگ فعالیت مغز را پس از توقف قلب آشکار می کنند
18 سپتامبر 2023


مدت ها پس از اینکه قلب ما در سکوتی لرزان فرو رفت، مغز ما می تواند به آرامی با خودش زمزمه کند.
پیگیری یک مطالعه بزرگ در مورد تجارب مرموز مرگ، سوسوهای بالقوه آگاهی را در ذهن بیماران ایست قلبی شناسایی کرده است، زیرا کادر پزشکی تلاش می کند آنها را احیا کند.

به سرپرستی محققان دانشکده پزشکی گروسمن ،نیویورک، تیمی از ارائه دهندگان مراقبت های ویژه و متخصصان پزشکی، یادآوری و تجربیات بیماران بستری شده در بیمارستان های ایالات متحده و بریتانیا را که تحت احیای قلبی ریوی (CPR) قرار گرفتند، راآزمایش کردند.

یک مطالعه مقدماتی فعالیت الکتروانسفالوگرام (EEG) و سطوح اکسیژن مغزی را در طول CPR جمع‌آوری کرد و به محققان نگاهی اجمالی به ده‌ها مغز در حال مرگ داشتند.
از بین 567 بیمار انتخاب شده برای مطالعه، 213 نفر نبض خود را به دست آوردند. از این تعداد، تنها 53 نفر زنده ماندند و ترخیص شدند و تنها 28 نفر سالم بودند تا در مصاحبه های بعدی شرکت کنند.

اعداد خود نشان می‌دهند که ایست قلبی چقدر می‌تواند برای یک بدن بی‌رحمانه باشد. لحظه‌ای که قلب فراموش می‌کند چگونه ریتم ثابت خود را حفظ کند، فشار خون به شدت کاهش می‌یابد و اجازه می‌دهد تا دی اکسید کربن و سایر مواد زائد به سطوح سمی برسند و در عین حال اکسیژن گرانبها را از بافت‌های تشنه‌ی انرژی دریغ کنند.

در نتیجه، سلول‌ها یکی یکی از کار می‌افتند و مدارهای مغزی پرخاشگر جزو اولین مدارهایی هستند که از کار می‌افتند.

در حالی که CPR می‌تواند گردش خون کافی را برای سیستم‌های ما فراهم کند تا دوباره ریتم خود را پیدا کنند، فشرده‌سازی قفسه سینه جایگزین ضعیفی برای عمل پمپاژ قلب است و با کم شدن دقایق، شانس بهبودی به‌طور پیوسته کاهش می‌یابد.

این دقیقاً چه معنایی برای عملکردهای عصبی دارد هرگز کاملاً روشن نبوده است. بین مطالعات آزمایشگاهی بر روی موش‌ها و مطالعات میدانی بر روی بیماران در حال مرگ ، واضح است که مغز می‌تواند - حداقل گاهی اوقات - پس از توقف گردش خون کافی، مدت زمان زیادی طول بکشد تا در سکوت کامل فرو برود.


اما اینکه چگونه میتوان فعالیت مغز را در پرتو حکایت هایی که مجموعه‌ای از تجربیات عاطفی، حسی و شناختی را گزارش می‌کنند، در حالی که در حال مرگ است، تفسیر کرد، موضوعی است که در حال مطالعه است.

سام پرنیا، متخصص ریه، سال ها را صرف بررسی روند مرگ کرده است، نه فقط از منظر عصبی، بلکه از دیدگاه روانشناختی. نویسنده اصلی مطالعه AWAreness در حین احیا (AWARE) که در سال 2014 منتشر شد ، این آخرین مطالعه تلاش می‌کند تا یافته‌های قبلی را با نمونه بزرگ‌تر و روشی اصلاح‌شده بنا کند.

به عنوان بخشی از پروژه AWARE II، پرنیا و تیمش از یک برنامه، تبلت و هدفون با 365 بیمار که تحت CPR قرار گرفتند، در جستجوی علائمی استفاده کردند که با وجود عدم پاسخگویی، ممکن است هنوز درجاتی از آگاهی وجود داشته باشد.

از 28 مصاحبه شونده، هیچکدام تصاویر ارائه شده روی تبلت را به یاد نیاوردند یا گزارشی از شنیدن صداهای روی هدفون نداشتند. با این وجود، این بدان معنا نیست که مغز آنها به نوعی فعالیت نمیکند، و تعداد معدودی از بازماندگان سالم که خاطراتی از احیای خود مانند فشردگی قفسه سینه، الکترودهای حسگر روی پوست خود و شنیدن صداهایی از پزشکان اطراف خود را گزارش کرده‌اند.

نظارت بر زمان واقعی مغز این احتمال را تایید می‌کند که علی‌رغم اختلال در فعالیت قلبی، احتمال تداوم فعالیت عصبی وجود دارد، به طوری که 40 درصد از بازماندگان، ضبط‌های نوار مغزی نسبتاً طبیعی یا تقریباً طبیعی را تا یک ساعت پس از CPR بازیابی می‌کنند.

پرنیا می‌گوید : «اگرچه پزشکان مدت‌ها فکر می‌کردند که مغز حدود 10 دقیقه پس از توقف تامین اکسیژن توسط قلب، آسیب دائمی می‌بیند، اما کار ما نشان داد که مغز می‌تواند نشانه‌هایی از بازیابی الکتریکی را برای مدت طولانی در CPR نشان دهد.
این اولین مطالعه بزرگی است که نشان می‌دهد این خاطرات و تغییرات امواج مغزی ممکن است نشانه‌هایی از عناصر مشترک و جهانی به اصطلاح تجربیات نزدیک به مرگ باشد.

اگرچه هنوز قطعی نیست، اما داشتن نکاتی مبنی بر اینکه مغز هنوز در حال پردازش نشانه‌های محیطی، خاطرات و احساسات در طول CPR است، و اینکه چگونه سیستم عصبی ما عملکردهای شناختی را در اولویت قرار می‌دهد یا با خطر خاموشی کامل مقابله می‌کند،رامیتواند به ما بگوید.
مترجم :سحر

منبع:science alert

«Channel of Science is for all»