تلاش برای شناخت چهره ها؟ کوری صورت ممکن است بسیار شایع تر از آن چیزی باشد که دانشمندان تصور می کردند

وقتی کسی به چهره ای آشنا نگاه می کند، کمتر از نیم ثانیه طول می کشد تا مغز او بینی، چشم ها، دهان، چانه و گونه ها را با هویتی مطابقت دهد.

این امر غریزی برای بسیاری از ما چنان بی دردسر اتفاق می افتد که هرگز به آن فکر نمی کنیم. اما همه این امتیاز را ندارند.

برخی از افراد در تمام زندگی خود با یک وضعیت اسرارآمیز به نام پروسوپاگنوزی رشدی دست و پنجه نرم می کنند، که در آن چهره های شناخته شده ناآشنا به نظر می رسند، یا چهره های غریبه به طرز وسوسه انگیزی آشنا به نظر می رسند. برخی که به اصطلاح به کوری صورت مبتلا هستند حتی نمی توانند خود را در آینه تشخیص دهند.

امروزه، بیشتر تخمین‌ها پیش‌بینی می‌کنند که حدود 2 تا 2.5 درصد از جمعیت جهان به نوعی از این اختلال شناختی مبتلا هستند، و با این حال، طبق تحقیقات جدید دانشگاه هاروارد، ممکن است این اختلال آنطور که تصور می‌شد نادر نباشد.

از آنجایی که این بیماری در سال‌های اخیر توجه رسانه‌های بیشتری را به خود جلب کرده است، افراد بیشتری برای بیان تجربیات شخصی خود با نابینایی صورت آمده‌اند.

بیش از نیمی از کسانی که فکر می کنند با این عارضه متولد شده اند، رایج ترین استانداردهای تشخیصی را رعایت نمی کنند. این موارد خفیف‌تر در تحقیقات گنجانده نشده‌اند، و با این حال به وضوح در سطح جمعیت مشخص هستند.

هنگامی که محققان دانشگاه هاروارد تست‌ها و پرسشنامه‌های مختلفی را در مورد تشخیص چهره به بیش از ۳۱۰۰ شرکت‌کننده بزرگسال در ایالات متحده دادند، گروهی از افراد را یافتند که امتیاز بسیار ضعیفی کسب کردند.

بسته به اینکه کدام برش های تشخیصی برای نابینایی صورت استفاده شده است (که تعداد زیادی از آنها وجود دارد)، محققان دریافتند که این وضعیت از شیوع 0.13% تا 5.4% متغیر است.

امروزه رایج‌ترین استانداردهای تشخیصی معمولاً شامل ترکیبی از گزارش‌های شخصی و آزمایش‌های عینی می‌شوند که در مطالعه هاروارد، نرخ تشخیصی نزدیک به ۱٪ را ایجاد کرد.

اما جالب توجه است که این گروه از بیماران لزوماً بدترین امتیاز را در تست های تشخیص چهره کسب نکردند.
برخی از افرادی که تحت این معیارها تشخیص داده نشدند، در واقع عملکرد بدتری نسبت به سایرین داشتند.

این یافته ها نشان می دهد که «صورت کوری» مانند بسیاری از اختلالات رشدی دیگر مانند اوتیسم و ​​مولتیپل اسکلروزیس در یک طیف وجود دارد.

در مجموع، محققان در هاروارد ۳۱ فرد مبتلا به پروسوپاگنوزی اصلی و ۷۲ فرد را که دارای پروسوپاگنوزی خفیف بودند شناسایی کردند. با هم، این ۳٪ از کل حجم نمونه را نشان می دهد.

با گسترش این نتیجه به سطح جمعیت، این تقریباً ۱۰ میلیون آمریکایی است که ممکن است از پروسوپاگنوزی یا «صورت کوری» رنج ببرند، میلیون‌ها نفر از آنها در حال حاضر از این تصویر کنار گذاشته شده‌اند.

جوزف دیگوتیس روانپزشک از هاروارد توضیح می دهد: این در چندین سطح مهم است.

" اکثر محققان از معیارهای تشخیصی بیش از حد سختگیرانه استفاده کرده اند و به بسیاری از افراد با مشکلات قابل توجه تشخیص چهره در زندگی روزمره به اشتباه گفته شده است که آنها prosopagnosia ندارند."

اگر دانشمندانی که روی پروسوپاگنوزی کار می‌کنند این پارامترها را از بین ببرند، افراد بیشتری که با تشخیص چهره مشکل دارند ممکن است به دنبال راه‌حل‌ها و ترفندهایی برای کمک به شناسایی چهره باشند. و تا زمانی که این موارد خفیف تر در کنار موارد شدیدتر در تحقیقات گنجانده شوند.

دانشمندان در هاروارد می نویسند: «این یافته پشتیبانی اولیه‌ای را برای این ادعا فراهم می‌کند که استفاده از معیارهای تشخیصی آرام‌تر، ماهیت اختلال مورد مطالعه را تغییر محسوسی نمی‌دهد».

به گفته دانشمندان دانشگاه هاروارد، افرادی که در حال مطالعه روی نابینایی رشدی هستند باید از این پس از دو معیار تشخیصی استاندارد شده اختلال استفاده کنند، یکی برای موارد اصلی و دیگری برای موارد خفیف.

دیگوتیس می‌گوید: توسعه تشخیص مهم است زیرا دانستن اینکه شواهد عینی واقعی از prosopagnosia، حتی یک شکل خفیف، دارید، می‌تواند به شما کمک کند تا اقداماتی را برای کاهش اثرات منفی آن بر زندگی روزمره انجام دهید، مانند اطلاع دادن به همکاران یا جستجوی درمان.

حتی این احتمال وجود دارد که اشکال خفیف نابینایی صورت واقعاً از آموزش و درمان شناختی سود بیشتری ببرند.

وقت آن است که آن موارد را در نظر بگیریم.

این مطالعه در Cortex منتشر شد.

https://www.sciencealert.com/struggle-to-recognise-faces-face-blindness-may-be-way-common-than-scientists-assumed