پنج اثر از اجداد باستانی که هنوز در بدن انسان وجود دارد

از نظر تکاملی، اگر به اندازه کافی در زمان به عقب برگردیم، همه ما اجداد مشترکی داریم. این بدان معناست که بسیاری از ویژگی‌های بدن ما هزاران یا حتی میلیون‌ها سال در شجره‌نامه بزرگ زندگی ما وجود دارد.

در زیست شناسی، اصطلاح "همسانی" به شباهت یک ساختار بر اساس نسب از یک اجداد مشترک مربوط می شود. به شباهت های دست انسان، بال خفاش و باله نهنگ فکر کنید. همه اینها عملکردهای تخصصی دارند، اما طرح بدنی زیرین استخوان ها ثابت می ماند.

این با ساختارهای "مشابه" مانند بال در حشرات و پرندگان متفاوت است. اگرچه عملکرد مشابهی دارند، بال‌های سنجاقک و بال‌های طوطی به طور مستقل به وجود آمده‌اند و منشأ تکاملی یکسانی ندارند.

در اینجا پنج نمونه از صفات بسیار قدیمی آورده شده است. ممکن است تعجب کنید که بدانید امروزه هنوز در انسان ها دیده می شود.

یک قدم جلوتر
چه چیزی ما را انسان می کند؟ این سوال قرن هاست که ذهن دانشمندان و دانشمندان را به خود مشغول کرده است. امروزه تشخیص اینکه چه کسی انسان است و چه کسی نیست، نسبتاً ساده به نظر می رسد، اما با نگاهی به سوابق فسیلی، همه چیز خیلی سریع کمتر روشن می شود.

آیا بشریت با خاستگاه گونه های خودمان، هومو ساپینس، از ۳۰۰ هزار سال پیش آغاز می شود؟ یا باید به بیش از سه میلیون سال پیش به نیاکانی مانند "لوسی" (Australopithecus afarensis) از شرق آفریقا بازگردیم؟ یا حتی بیشتر به جدایی ما از میمون های بزرگ دیگر؟

هر خطی که برای مشخص کردن تولد بشریت روی شن بکشید، یک چیز مسلم است. عمل عادت به راه رفتن روی دو پا، معروف به "دوپا"، یکی از بزرگترین قدم های اجداد ما بود.

تقریباً هر قسمت از اسکلت ما تحت تأثیر تغییر از چهار دست و پا راه رفتن تا ایستادن قرار گرفت. این انطباق ها شامل تراز و اندازه استخوان های پا، استخوان های لگن، زانوها، پاها و ستون مهره ها است.
نکته مهم این است که ما از روی جمجمه های فسیلی می دانیم که افزایش سریع اندازه مغز ما مدت کوتاهی پس از شروع به راه رفتن عمودی رخ داده است. این امر مستلزم تغییراتی در لگن بود تا به نوزادان با مغز بزرگ‌تر اجازه عبور از کانال تولد را بدهد.

لگن پهن شده ما، یک ویژگی همولوگ است که با چندین دودمان از انسان های فسیلی اولیه و همچنین تمام کسانی که امروزه زندگی می کنند مشترک است.
سپس آن مغزهای بزرگ به هنر، فرهنگ و زبان دامن زدند، مفاهیم مهمی در هنگام بررسی آنچه ما را انسان می‌سازد.

سوراخی در سر
علاوه بر این که کره چشم شما در مدار خود قرار دارد، ممکن است تعجب کنید که بدانید سوراخ های بزرگ دیگری (معروف به فنستر) در جمجمه خود دارید.
یک پنجره واحد در هر طرف جمجمه انسان یافت می شود که ما را با اجداد مشترک خود از بیش از ۳۰۰ میلیون سال پیش متحد می کند.

حیواناتی که در جمجمه خود این پنجره واحد دارند به عنوان سیناپسید شناخته می شوند. این کلمه به معنی "قوس جوش خورده" است که به قوس استخوانی زیر سوراخ جمجمه در پشت هر چشم اشاره دارد.
امروزه همه پستانداران، از جمله انسان، سیناپسید هستند (اما خزندگان و پرندگان اینطور نیستند).

دیگر سیناپسیدهای معروف دوران ماقبل تاریخ شامل دیمترودون است که اغلب به اشتباه شناسایی می شود. خزنده باستانی sail-backed معمولا با دایناسور اشتباه گرفته می شود.

با این حال، با اندام‌های پراکنده و منفرد گیجگاهی، در عوض متعلق به دودمانی است که گاهی اوقات به عنوان "خزندگان پستاندار مانند" شناخته می‌شود، اگرچه ما اصطلاح دقیق‌تر سیناپسید را ترجیح می‌دهیم.

۱۰ انگشت دست و ۱۰ انگشت کوچک پا:
الگوی پنج انگشتی در دست یا پای انسان، که به عنوان " اندام پنتاداکتیل " شناخته می شود، در بیشتر دوزیستان، خزندگان، پرندگان و پستانداران یافت می شود.
اما ماهی ها انگشتان دست و پا ندارند، بنابراین اولین بار چه زمانی انگشت ها تکامل یافتند؟

مطالعه اخیر ما در واقع اولین انگشتانی را که در باله یک ماهی حفظ شده اند، توصیف کرد. ما از روش های تصویربرداری قدرتمندی برای بررسی درون فسیل ۳۸۰ میلیون ساله ای به نام Elpistostege از کبک، کانادا استفاده کردیم تا قدیمی ترین انگشتان ماهی را آشکار کنیم!


تا حدودی تعجب آور است، اولین ماهی که انگشتان تکامل یافته هنوز پرتوهای باله را در اطراف خود حفظ کرده است، بنابراین این استخوان ها در خارج روی حیوان قابل مشاهده نبوده اند.

اولین چهارپایان (حیوانات چهارپایی با ستون فقرات که در نهایت از آب بیرون و به خشکی رفتند) تعداد انگشتان را "آزمایش" می کردند، که گاهی با شش، هفت یا هشت عدد از آنها یافت می شد.

این چهارپایان اولیه احتمالا هنوز در آب زندگی می کردند. تنها زمانی که چهارپایان واقعاً زمینی شدند، اندام پنج انگشتی وارد شد. این ترتیب به احتمال زیاد به عنوان یک راه حل عملی برای تحمل وزن در خشکی بوجود آمده است.