ترفندهایی که مردم برای محافظت در برابر دراکولا از آنها استفاده می کردند.

باستان شناسان اخیراً نمونه ای از دفن دراکولا را در لهستان کشف کرده اند که داسی در گردن دارد تا از برخاستن جسد از قبر جلوگیری کند.

کارشناسان گفتند، راه‌های دیگری نیز بوده که انسان‌ها مانع از آزار زنده‌ها توسط خون آشام‌ها می‌شدند، یکی از آنها قرار دادن سنگ یا آجر در دهان آنها بود.

دو نمونه از چنین تدفین‌هایی که توسط باستان‌شناسان کشف شده‌ و معنای آن‌ها از نظر کارشناسان چیست.

سنگی برای توقف "دراکولا"

در این مورد، جسد یک زن در یک قبر قرن شانزدهمی در Lazzaretto Nuovo، ​​در حدود ۲ مایلی ونیز، ایتالیا کشف شد.

این زن که توسط دانشمندانی که او را کشف کردند، «کارمیلا» نامیده می‌شد، با آجری در دهانش در داخل یک گور دسته‌جمعی پیدا شد، مراسمی عجیب برخلاف دیگر تدفین‌های آن زمان.

اطلاعات زیادی در مورد هویت او در زندگی وجود ندارد، اما باستان شناسان می دانند که او در طی شیوع مرگبار طاعون بوبونیک درگذشت.

متئو بورینی، مدرس اصلی انسان‌شناسی قانونی در دانشگاه لیورپول، می گوید: من باید توضیحی پیدا می‌کردم.

بورینی دانشمند اصلی در این حفاری بود. او یک معاینه دقیق پزشکی قانونی انجام داد تا بفهمد چه اتفاقی افتاده است.

او دریافت که احتمالاً تصور می‌شود که این زن یک ناچزهرر است، یک نوع خون‌آشام در فولکلور قدیمی اروپا.

او گفت: "این ایده کلاسیک نیست که خون آشام بیرون می رود و خون مردم را می مکد. بیشتر کسی است که قبل از اینکه بتواند به عنوان یک خون آشام کامل برخیزد، مردم را از قبر می کشد."

بورینی با تشریح باورهای قدیمی گفت: "آنچه من دریافتم این بود که این سنت وجود دارد که می گوید اجسادی وجود دارد که مردم معتقدند مسئول انتشار طاعون در اطراف هستند. این اجساد کاملاً نمرده بودند و تحت تأثیر شیطانی قرار گرفتند."

او گفت: "و آنها کفن خود را در داخل قبر خود می جویدند و طاعون را به نوعی جادوی سیاه پخش می کردند."

قرار دادن آجر در دهان او، طبق این باورها، نچزهرر را از جویدن راه خود باز می دارد و از این رو، از افراد زنده در برابر بیماری محافظت می کند.

با این حال، کارمیلا در طول زندگی خود یک خون آشام در نظر گرفته نمی شد. کار بورینی نشان داد که گور دسته جمعی پس از دفن کارمیلا دوباره باز شد. در آن زمان، بدن او که هنوز در یک کفن پیچیده بود، احتمالاً به طور کامل تجزیه نشده بود.

حفاران قبر که با این جسد که ظاهراً هنوز تازه است و کفن در اطراف دهان تجزیه شده بود، مواجه شدند، ممکن است تصور کرده باشند که جسد تسخیر شده است و آجر را آنجا گذاشته اند.

سنگی برای نگه داشتن روح از شیوع بیماری
محققان دانشگاه آریزونا و دانشگاه استنفورد نمونه دیگری از "خون آشام" را پیدا کردند. این یکی در گورستانی کودکان در محل ویلای روم باستان پوجیو گرامینانو در تورینا ایتالیا به خاک سپرده شد.
این کودک که حدوداً ۱۰ ساله بود، در قرن پنجم در جریان شیوع مرگبار مالاریا به خاک سپرده شد. سنگی نیز در دهان کودک گذاشته شد.

جردن ویلسون، باستان‌شناس ارشد پروژه باستان‌شناسی می گوید: که سنگ احتمالاً برای ممانعت از ورود یا خروج روح کودک از بدن بوده است.

یک ایده بسیار باستانی وجود دارد که نفس با زندگی و روح و به ویژه دهان به عنوان دریچه ای است که روح پس از مرگ از آن خارج می شود، مرتبط است.

سنگ ممکن است راهی برای حفظ جسم یا روح کودک از گسترش بیماری یا به طور کلی عذاب دادن زنده ها بوده باشد. همچنین ممکن است راهی برای در امان نگه داشتن کودک از جادوگران باشد که تصور می شد می توانند کودکان را از مردگان زنده کنند و از روح آنها استفاده کنند.

خون آشام ها، به عنوان ناقل بیماری
افسانه های خون آشام، قرن هاست که با مرگ انسان ها همراه بوده اند.

بورینی گفت، آنها راه هایی برای درک آنچه که نمی توان با دانش آن زمان توضیح داد، مانند مرگ های مرموز در طول یک شیوع مسری بود.
او گفت: این خون آشام ها‌ ابتدا شروع به شکار و کشتن اعضای خانواده، سپس همسایه ها و سپس تمام روستاهای دیگر می کنند. این الگوی کلاسیک یک بیماری است که مسری است.

بورینی خون آشام را به عنوان یک مرده تعریف می کند که با بدن مردگان برمی خیزد.

اما ویلسون می‌گوید هر افسانه‌ای که در آن یک مرده می‌تواند زنده‌ها را از طریق روح یا بدن احیا شده‌اش عذاب دهد، بخشی از فولکلور خون آشام است.

این ایده که مرده می‌تواند به معنای واقعی کلمه از قبر برخیزد یا اینکه مرده به معنای معنوی می‌تواند زندگان را فراتر از مرگ آزار دهد، چیزی است که اساساً تقریباً در هر فرهنگ وجود دارد و منشأ بسیار قدیمی دارد.

ترجمه:یاس
https://www.sciencealert.com/how-can-you-protect-the-living-from-vampires-these-are-the-tricks-people-really-used
«Channel of Science is for all»