عصیان

خواستم بگویم «تمام روز را فقط آهنگ گوش کردم و آهنگ گوش کردم »

و ساعت ها در افکار غرق بودم .

رهای خوشگلم!
شبِ بسیار عالی و قشنگی را گذرانده ام و حالا نزدیک صبح ناگهان دلم هوای تو را کرده. راستش را بخواهی ناگهان فکر کردم تو کنار منی. چقدر تو را دوست می دارم خدای من. چه قدر! چه قدر!
مثل خون در رگ های من:

و اگر کسی را دوست دارید، تاریکی اورا نیز دوست داشته باشید، نه فقط نور را.

۳۴ روز دیگر

چایی

غروب جمعه آهنگ ارشیا 🥲💜

ز پاکی و از پارسایی زن
که هم غمگسارست و هم رای زن

فردوسی

روزگار من چنین می‌گذرد:
بعد از تمام شدن کارهایم در خانه، چای سردم را سر می‌کشم و با عجله وارد محل کار می‌شوم. آن‌جا دختران و زنان زیادی مشغول تولیدات دستی‌اند. میان همه، یکی از دختران توجه مرا به خود جلب کرده است؛ نامش مرضیه است. او مزاری صحبت می‌کند.

ساعاتی از روز را با بی‌برقی سپری می‌کنیم. راحله، رابعه، جمیله و آرزو با گوشی‌هایشان سرگرم‌اند. فردینا و ثریا درگیر گفت‌وگوهای زنانه‌ و شکایت از شوهران‌شان هستند.
من اما در کلمات کتاب‌ها و نوشتن غرق می‌شوم. با این‌همه، مرضیه چه مشغول کار باشد و چه نه، حرف‌زدن با شریف را ترجیح می‌دهد و از جمع دوری می‌کند.

شریف از ولایت کابل است؛ پناهندهٔ کانادا و کارگر ساده‌ای در آن‌جاست.
مرضیه هرگاه بیکار می‌شود با او تماس می‌گیرد. آن‌قدر در صحبت با این پسر غریبه غرق می‌شود که انگار روی ابرها قدم می‌زند.

مرضیه برایم تعریف کرد که چهار سال است با شریف از راه مجازی آشنا شده‌اند. به قول خودش، شریف قول ازدواج داده؛ گفته روزی که اقامتش را بگیرد، برمی‌گردد تا دستِ عروس آینده‌اش را بگیرد.
مرضیه با اطمینان کامل می‌گوید تا آخر عمر پای او می‌ماند تا روزی برگردد.

وقتی خودم را با او مقایسه می‌کنم، می‌بینم چقدر متفاوتیم. مرضیه عشقِ مجازی را تجربه می‌کند؛ عاشق ویس‌ها و پیامک‌های پسرک است.
و من… نزدیک دو سال از مرگ پدرم می‌گذرد و هنوز به هیچ مردی نزدیک نشده‌ام. حتی با برادرانم سرد و خشک برخورد می‌کنم.
من خودم را غریب می‌دانم.

نمی‌دانم قلبِ تاریک من و عشقِ مجازیِ مرضیه و آن پسرک، هرکدام به کجا خواهند رسید.

و گاهی تلخی به لطف صبر شیرین می شود .


۳۵ روز دیگر …..

بجز عشق، هرچه بینی فانی است...🤍🍀


#مولانا

نبودت را نفس می‌کشم؛ مثل هوای آلوده‌ای که مرا خفه می‌کند.
با دست‌ها، بازوهایم را نوازش می‌کنم؛ با نبودنت، زندگی قلب و روح و جسم مرا از سنگ ساخته است.
می‌دانی اشک‌ها، بغض، غصه و بدخلقی، همه این‌ها فقط بهانه‌ای برای نبودنت هستند.
با خوشی‌ها، زندگی دیگر قلبم نمی‌لرزد.
بدنم مورمور می‌شود وقتی به روزهای رفتنت فکر می‌کنم. می‌دانی؟ روزهای آخر زندگی‌ات همین‌گونه در ذهنم حک شده‌اند.
تو صبر را پیشه کرده بودی؛ موهایت از پوست سرت فراری بودند، معده و گلویت در آتش درد می‌سوخت، دستانت به دام لرزه افتاده بودند.
دندان‌هایت تیر می‌کشید و چهره‌ات با خطوط پیری همخوانی داشت.
با این‌همه سختی، باز هم زیر لب پی‌درپی می‌گفتی: «حسبی الله».

۳۶ روز دیگر…

از سرنوشت من و پدر.

اگر روزی فراموش کردی
برگرد و دوباره نگاه کن؛
آن سماجت هرچه بود،
تو بودی‌.

سرنوشت من و پدر

ولاگ امروز

عصیان pinned «-و آغازعصیان ٫ نبودی که باعث شد اینجا به تنها یادگار از تو ساخته شود. سرنوشت من و پدر»

من شیفته خودم هستم ٫ تنهایی را در آغوش کشیدم .

سرنوشت من و پدر

-و آغازعصیان ٫ نبودی که باعث شد اینجا به تنها یادگار از تو ساخته شود.

سرنوشت من و پدر

در من کودکی فلج است که خواب دیده، می‌شود دوید....

سرنوشت من و پدر

وقت هایی که گم شده ام سراغ مرا نه تنها از طبیعت، خانواده و آشنایان و رفیقان؛ بلکه از آغوش انسان مورد علاقه‌ام که دیگر ندارمش بگیرید.

سرنوشت من و‌ پدر

زندانی حتی فکر و خیالش هم آزاد نیست و مدام گرفتارِ یک فکرِ سمج است.

"الکساندر سولژنیتسین"