عصیان

ولی من طرفدار انسان های غمگینم، همان انسان هایی که به جای فریاد سعی در خاموشی غم در سینه دارند.

تورا جایی در کتاب ها، قصه ها، شاید هم در میان انبوهی دلتنگی گم کرده‌ام.

قول میدهم ...

من نمیدانم آدم خوبی هستم یا نه..
ولی این را میدانم که بیشتر از سهمم رنج میبرم.

می‌خواستم رازهایم را به تو بگویم اما دیدم تو خودت یکی از آن ها هستی.

- ادگار آلن پو

خانه سوخته را آتش چرا میزنند؟!

ـ فرزانه آبادی

بوی رفتن میدهی، در را باز میگذارم، وقتی برو که گنجشک ها و ستاره ها خوابند...

میان این همه تلخی و درد چطور میشد تلخ نشد و نیش نزد؟

- صادق هدایت

ادبیات دل آدم ها را قوی می کند.

هیچ چیز کمک نمی‌کند؛ یا خودم به داد خودم میرسم، یا دیگر تمام شده‌ام.
                                        

 ″وقتی نیچه گریست″

گوشه ایی از کسب کار 🙂

روز به روز زندگی برایم سخت و سخت تر می شود ،

من ادمین «عصیان» هستم.
نوشتن در عصیان برایم شیرین، آرامش‌بخش و پر از معناست. اینجا را دوست دارم.
هر بار که وارد صفحه‌ی کانال می‌شوم، حس می‌کنم در میان خانواده‌ی کوچکم هستم.
اینجا خاطراتم را، عشق پدرم را، لحظه‌های ساده اما عزیز زندگی‌ام را با دیگران شریک می‌سازم.
از خانه‌ و طاقچه‌ کوچکم، تا محل کارم، عکس می‌گیرم و در عصیان می‌گذارم.

با عصیان توانستم دوستانی از هرات، کابل، مزار، ایران و دیگر جاها پیدا کنم که حمایتم می‌کنند.
البته رسیدگی به این کانال برایم آسان نیست، مخصوصاً وقتی محیط کار شلوغ می‌شود.

در محل کار، دختران زیادی را شناخته‌ام:
مرضیه از مزار است، لهجه‌ی شیرین مزاری دارد.
خانم نفیسه اهل ایران است و نجیبه که پشتون است و فارسی را به‌سختی صحبت می‌کند.
مهتاب، دختر کوچک دیگری‌ست که او هم پشتون است.

گاهی آن‌قدر درگیر کار می‌شوم که شب‌ها با قرص می‌خوابم.
اما در روزهای بیکاری، در خانه‌ام به عکس پدرم نگاه می‌کنم، اشک می‌ریزم،
و با آهنگ‌های قدیمی، عکاسی، کتاب خواندن و فیلم دیدن، خودم را مشغول نگه می‌دارم.

این است زندگی من… ساده، صمیمی، اما پر از احساس پدر دختر .

لعنتی مرگ همه جا حاضر است؛
انسان،پرنده،چرنده،خزنده،حشرات،ماهی ها
هیچ کدام شانسی ندارند؛
از حالا آخر بازی معلوم است..

چارلز بوکفسکی

چاره ایی نیست (…

دنبال رویا بگرد :)

فهمیده‌ام همه‌ی بدبختی انسان‌ها از این است که به زبان صریح و روشن حرف نمی‌زنند.
از این رو تصمیم گرفته‌ام که صریح حرف بزنم و صریح رفتار کنم تا در راه درست بیفتم.
تاریخ دلیل کافی به دست من داده است، این روزگار مال کسی است که بیشتر بکشد .
همه آنها دستخوش حرص آدمکشی هستند و نمیتوانند طور دیگری رفتار کنند.

طاعون آلبر_کامو

روز گذشته، در محل کارمان، همکارم جمیله با راضیه آهنگ دهه شصتی آرمین نصرتی را گذاشته بودند.
جمیله نقش پسر را داشت، راضیه همسرش شده بود، و با عشوه و ناز می‌رقصیدند.
ما چند نفر دیگر، تماشاچی و هیجان‌زده، دست می‌زدیم، می‌خندیدیم، جیغ می‌زدیم…
انگار نه انگار که در محل کاریم! غرق شادی کودکانه‌ای شده بودیم که سال‌هاست در دل‌مان مانده…

ناگهان در کوبیده شد!
همه با ترس و استرس، هر طرفی پناه گرفتیم. پخش موزیک را سریع زیر وسایل پنهان کردیم.
خانم فاطمه آمد، با چادر بغره، اخم‌کرده، دستش را به دهن گذاشت و گفت:
«اگر امر به معروف آمد، چه جوابی می‌خواهید بدهید؟!
در این خانه، با هزار بدبختی جمع می‌شویم، کار می‌کنیم…
همین‌جا هم از بی‌فکری شما بسته می‌شود.»

در آن لحظه، تصویر کتاب رقص در مسجد نوشته‌ حمیرا قادری جلوی چشمانم آمد…
یاد زنانی افتادم که در سال‌های سخت، با دل‌های خسته و تن‌هایی رنگ‌پریده،
جرئت شادی نداشتند…
با خودم گفتم:
شاید وقتش رسیده کتاب رقص در مسجدیا هزار خورشید تابان را دوباره بنویسیم؛
این‌بار، با قصه‌های ما…