شاید احساس کنیم آنچه «میل» می‌نامیم، با جزئیات، نشانه‌ها، اشارات و حرکات [کسی] برانگیخته می‌شود؛ اینکه دل‌باختهٔ لبخندی می‌شویم، یا لحن صدایی، شیوهٔ راه رفتنی یا سبک زندگی‌ای، و نه دقیقا دل‌باختهٔ چیزی که یاد گرفته‌ایم آن را «یک انسان کامل» بنامیم؛ و شاید این برانگیخته‌شدن، این شعله‌ور شدن میل، بیش از آنکه ما را به‌سوی شناختی واقع‌بینانه از آن‌کسی که گمان می‌کنیم «ابژهٔ میل» ماست سوق دهد، در هذیان‌های ترس و اشتیاق‌مان رها می‌سازد.

کمتر چیزی هست که به‌اندازهٔ دل‌باختن به کسی، هم آدم را منزوی کند و هم در اقیانوسی بی‌کران غرق سازد.

● @freudisalive
● آدام فیلیپس
عوارض جانبی: درباب فراموش کردن خود