من که نمی‌توانم هیچ‌وقت جمعیتی بیشتر از چهار پنج نفر را تحمل کنم، به‌علت دوز بالای انسانی به مسمومیت قلب دچار شده بودم. پاریس برای من مکان تنهایی و سکوت شده است؛ نوعی صومعه. تازه هیچ‌چیز خسته‌کننده‌تر از این نیست که نقشی را بازی کنی که در آن تبحری نداری. افراد زیادی بودند که مرا دوست داشتند یا دست‌کم این‌طور می‌گفتند ولی من جز دو یا سه نفر استثنا کسی را دوست نداشتم. واقعیت این است که انتظار ساعت‌هایی عاشقانه را می‌کشیدم و آن ساعت‌ها دارند نزدیک می‌شوند. فقط امیدوارم که زود سلامتی‌ام را به دست بیاورم و از این افسردگی درونی خلاص شوم.

● @freudisalive

● آلبر کامو به ماریا کاسارس
سائوپائولو، ۸ اوت ۱۹۴۹