هم هنر روان‌کاو بودن و هم هنر پدر بودن، برای من، جدایی‌ناپذیر از هنر نوشتن‌اند. اگر بخواهم همین را به شکل دیگری بیان کنم، آموختن اینکه چگونه بنویسم، بخش جدایی‌ناپذیری از تلاشی است که برای تبدیل شدن به پدری بهتر از پدر خودم، و روان‌کاوی بهتر از روان‌کاوانم، انجام می‌دهم. من این سه را ــ بهتر شدن به‌عنوان نویسنده، بهتر شدن به‌عنوان پدر و بهتر شدن به‌عنوان روان‌کاو ــ مسئولیت‌هایی درهم‌تنیده می‌دانم.
اینکه پدرم برای من پدر بهتری بوده است تا پدرش برای او، و اینکه من در تلاش برای تبدیل شدن به پدری بهتر از او هستم، به نظرم بخش اساسی شیوه‌ای است که پیشرفت انسان از طریق آن تحقق پیدا می‌کند.

● @freudisalive

● تامس آگدن
چرا می‌نویسم