🔴درنگ‌های روزانه با پدر راتلر

🍁🍁🍁🍁🍁🍁

🔻 خونِ اسقف‌هایش

📆 ۸ نوامبر ۲۰۱۵

یک استادِ زیرک زمانی می‌گفت دلیلِ اینکه درگیری‌های سیاسی در دانشگاه‌ها تا این حد شرورانه و کینه‌توزانه است، این است که منافعِ در میان ، بسیار ناچیزند. کسانی در این برج‌های عاجِ معروف وجود دارند که برای به دست گرفتنِ کنترلِ یک دانشکده یا رسیدن به مقامِ معاونتِ رئیس، با چنان نفرتی می‌جنگند که حتی برازنده‌ی یک ژنرال در میدان جنگ هم نیست. البته یک تبصره در اینجا وجود دارد: اگر در نظر بگیرید که اساتید می‌توانند ذهنِ یک نسلِ کامل را شکل دهند، این منافعِ در میان، دیگر چندان هم ناچیز نیستند.

نامه‌ی اخیری در روزنامه‌ی نیویورک تایمز که به امضای دانشگاهیانِ کاتولیکِ ترقی‌خواه رسیده بود، اعتراض می‌کرد که فلان ستون‌نویس حقِ اظهارنظر درباره‌ی شورای اخیر (سینود) در رُم را نداشته است، زیرا او مدرکِ الهیات ندارد! به نظر می‌رسد این نامه این واقعیت را نادیده گرفته است که هیچ‌یک از ستون‌نویسانِ همان روزنامه که مکرراً به آموزه‌های کاتولیک حمله می‌کنند نیز چنین مدال‌های علمی و دانشگاهی‌ای ندارند. همچنین، بهانه‌جوییِ این شاکیان بر سرِ مدارک تحصیلی، به‌نوعی با شعارِ خودِ ترقی‌خواهان مبنی بر لزومِ مشارکتِ صدای مردمِ عادی (غیرروحانیون) در تناقض بود.

فضای آکادمیک مملو از سانسوری است که در قالبِ نزاکتِ سیاسی اِعمال می‌شود، اما نمی‌تواند حقیقت را به‌طور کامل خفه کند؛ حقیقتی که قاعدتاً باید جوهره و هدفِ یادگیری باشد و در انبوهی از شعارهای دانشگاهی متجلی است:

حقیقت، نور و حقیقت ، حقیقت شما را آزاد خواهد کرد و غیره.

یک نمونه از این پیامبریِ سرکوب‌ناپذیر، سخنانِ دکتر آنکا-ماریا چرنیا، نماینده‌ی انجمن پزشکان کاتولیکِ بخارستِ رومانی، در شورای خانواده در رُم بود. در میانِ سخنرانی‌هایی با کیفیت‌های گوناگون، اظهاراتِ کوتاه او لحنی بی‌نظیر به این مجمعِ متشکل از اسقف‌ها و مشاوران بخشید. او از پدر و مادرش سخن گفت که با هم نامزد بودند، اما به دلیلِ اینکه پدرش زندانیِ سیاسیِ دیکتاتوریِ کمونیستیِ کشورش بود، برای ازدواج هفده سال منتظر ماندند. مادرش در تمامِ این مدت بیدار ماند و انتظار کشید، بی‌آنکه بداند آیا او زنده است یا مرده.

دکتر چرنیا در ادامه گفت:

رسالتِ کلیسا نجاتِ روح‌هاست. شرّ در این جهان، از "گناه" سرچشمه می‌گیرد، نه از نابرابریِ درآمدی یا "تغییرات اقلیمی". راه‌حل این است: بشارت دادن و توبه (بازگشت به خدا). نه کنترلِ روزافزونِ دولت‌ها و نه یک حکومتِ جهانی. این‌ها امروزه کارگزارانِ اصلیِ تحمیلِ "مارکسیسمِ فرهنگی" بر ملت‌های ما هستند... کلیسای ما تحتِ اشغالِ شوروی سرکوب شد، اما هیچ‌یک از ۱۲ اسقفِ ما به اتحادِ خود با پدرِ مقدس [پاپ] خیانت نکردند... اکنون ما به رُم نیاز داریم تا به جهان بگوید: "از گناهانِ خود توبه کنید و به سوی خدا بازگردید، زیرا پادشاهیِ آسمان نزدیک است.

هفت نفر از آن دوازده اسقفی که او به آن‌ها اشاره کرد، در زندان جان باختند. این یک تأملِ هشداردهنده و بیدارکننده در طولِ شورایی بود که در آن کم نبودند ضیافت‌ها و شام‌های مفصل ، لذت‌هایی که در ذاتِ خود بی‌گناهند، اما لحن و حال‌وهوایشان با ناله‌های بی‌شمار مسیحیانی که در خاورمیانه رنج می‌کشند، بسیار متفاوت است. این سخنان همچنین از نظرِ فوریت و اهمیت، با دغدغه‌های آن دانشگاهیانِ رنجیده‌خاطری که غرورِ توخالی‌شان توسط یک ستون‌نویسِ فاقدِ صلاحیت جریحه‌دار شده بود، فاصله‌ی زیادی داشت. آن‌ها حتماً از دستِ این پزشکِ رومانیایی بیشتر هم می‌رنجیدند؛ زنی که تنها مدارکِ الهیاتی‌اش، گواهی و شهادتِ والدینش و خونِ اسقف‌هایش بود.


✅ برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:

✈️ @farsicatholic