🔴درنگ‌های روزانه با پدر راتلر

🍁🍁🍁🍁🍁🍁

🔻 زهرِ خردِ دروغین

📆 ۹ نوامبر ۲۰۰۸


یکی از رسومِ رُمی این است که دانشجویانِ دانشگاه‌های پاپی در آغازِ سالِ تحصیلی در مراسم عشای ربانی در باسیلیکای سن پیترو شرکت کنند. در ۳۰ اکتبر، پاپ بندیکت شانزدهم به دانشجویان و اساتید گفت که وقتی پولس قدیس مسیحیان را ترغیب کرد تا در چشمِ جهانیان دیوانه گردند، قصدِ ضدیّت با روشنفکری و عقلانیت را نداشت. پولس قدیس ابایی نداشت که در مواقعِ لزوم به افتخاراتِ علمیِ خود ببالد، اما این کار را با کنایه انجام می‌داد تا محدودیت‌های هوشِ بشری را توضیح دهد؛ و نسبت به شیوه‌ای از زندگی و نگاه به امور که از خدا جدا افتاده و از نظراتِ غالب بر اساسِ معیارهای موفقیت و قدرت پیروی می‌کند، هشدار می‌داد.

پاپ، غرور را زهرِ خردِ دروغین نامید.

موهبتِ ایمان و فضیلتِ فروتنی، ما را از خردِ دروغین نجات می‌دهند. من این متن را در اوایلِ هفته می‌نویسم؛ پیش از آنکه ملتِ ما انتخاب کند که مسیرِ آینده‌اش مرگبار خواهد بود یا مبتنی بر مشیتِ الهی [اشاره به انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ آمریکا]. همین‌قدر بس که بگوییم فقدانِ ایمان و فروتنی، همیشه به خردِ دروغین و پیامبرانِ قلابی اعتبار می‌بخشد. مسیح همان یگانه است و غیر از او کسی نیست. غفلتِ بسیاری از اعضای کلیسا در ارائه‌ی آموزشِ صحیح، نسلی از مردم را به وجود آورده که به شکلی ساده‌لوحانه از احکامِ بنیادینِ کلیسا بی‌خبرند و در سامان دادن به افکارشان از منطق بی‌بهره‌اند. آن‌ها حتی در مواجهه با حقیقت ادعا می‌کنند که تعریفِ خودِ حیات، فراتر از سطحِ حقوق و تخصصِ من است [کنایه به طفره رفتنِ مشهور باراک اوباما در مناظرات انتخاباتی درباره‌ی زمان آغاز حیات جنین]. چالشِ بزرگِ زمانه‌ی ما اکنون جبرانِ همین مسئله است.

یکی از برادرانِ کشیشِ من در نیوانگلند اخیراً به پیروانش یادآوری کرد که ارتدوکس (راست‌کیش و پایبند به سنت) بودن به معنایِ محافظه‌کار یا لیبرال بودن نیست، بلکه همان‌طور که در دعای عشای ربانی می‌گوییم، به معنای اتحادِ "ذهن و قلب" با پاپ، اسقفِ ما و ایمانِ کلیساست — یعنی تمامِ ایمان؛ نه فقط بخش‌هایی از آن که بابِ میل و پسندِ ماست. او می‌افزاید:

حالا بیایید کاملاً شفاف باشیم: شما می‌توانید در دینِ خود "هترودوکس" (بدعت‌گذار/مخالف‌خوان) و در عین حال انسانی خوب، بامحبت و دلسوز باشید .شاید حتی بامحبت‌تر، دلسوزتر و در مجموع دوست‌داشتنی‌تر از بسیاری از افرادِ ارتدوکس و سنت‌گرا ، اما بحث بر سر این نیست. مسئله این است که آیا شما همان‌طور که قرن‌ها در کلیسا صادق بوده است، آنچه را کلیسا به‌عنوان اصول قطعی و آموزه می‌پذیرد و آموزش می‌دهد، به‌طور بی‌چون‌وچرا قبول دارید؟

آیا با ذهن و قلبِ خود به آنچه که "مادرِ مقدس، کلیسا" بیان می‌کند که باید به آن باور داشت، رضایت می‌دهید؟ اگر چنین می‌کنید، شما نه لیبرال هستید و نه محافظه‌کار، بلکه ارتدوکس (مؤمنِ راستین) هستید؛ و اگر نمی‌کنید، هترودوکس (خارج از راهِ راست) هستید. مفهومِ "مخالفت" با آموزه‌های کلیسا — و حتی گفتگو با این مخالفان — در حیاتِ کلیسای اولیه موضوعی کاملاً ناشنیده و بی‌سابقه بود. دلیلِ اینکه مردمِ امروز برای توصیفِ عملکرد یا دفاعِ یک فرد از ایمان، فوراً به سراغِ استفاده از برچسب‌های تهاجمیِ سیاسی می‌روند، این است که امروزه "نظراتِ شخصی" به‌عنوانِ سنگِ محکِ حقیقت در نظر گرفته می‌شود.

پدر مقدس [پاپ] همه‌ی ما را ترغیب می‌کند تا خود را وقفِ کارِ فکری کنیم، آزاد از وسوسه‌ی غرور باشیم، و همیشه و تنها به خداوند فخر بورزیم.




✅ برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:

✈️ @farsicatholic