✔️ دیدن و شنیدن
هنگامی که عیسی سخن می‌گفت، زنی از میانِ جمعیت بانگ برآورد: خوشا به حالِ رَحِمی که تو را پرورد و سینه‌ای که تو را شیر داد!» او پاسخ داد: بلکه خوشا به حالِ آنان که کلامِ خدا را می‌شنوند و آن را نگاه می‌دارند.
(انجیل لوقا - فصل ۱۱، آیات ۲۷-۲۸)
ای مریم، باور به اینکه مسیح از مردگان برخاسته است، به چه معناست؟ و آیا تو او را در آن روزهای پس از رستاخیزش دیدی؟ چرا اناجیل درباره‌ی تو سخنی نمی‌گویند؟ تو بیش از هر کسی دلبسته و نگران بودی؛ تو مادرِ او بودی! چرا او بر تو ظاهر نشد؟ [آیا این شاید یک بی‌اعتنایی بود؟]
ای مریم، آیا زمانی که عیسی به توما گفت: خوشا به حالِ آنان که ندیده، ایمان می‌آورند (یوحنا ۲۰:۲۹)، به تو اشاره می‌کرد؟ شاید تو تنها کسی بودی که برای ایمان آوردن، نیازی به دیدن نداشتی... زیرا تو مبارک بودی. گمان می‌کنم حقیقت همین بود.
و به همین دلیل است که تو آموزگارِ ما در ایمان هستی، و به همین دلیل است که ستایشِ الیصابات درست در همان آغاز، عظیم‌ترین ستایش بود: خوشا به حالِ تو که ایمان آوردی. تو برای ایمان آوردن نیازی به دیدن نداشتی. تو به پسرِ برخاسته‌ات ایمان داشتی، و همان برایت کافی بود. ایمان داشتن به رستاخیزِ عیسی، به معنای ایمان داشتن بدونِ دیدن است.
✍کارلو کارتو - برگرفته از کتاب خوشا به حال تو که ایمان آوردی
❗️ما انسان‌ها اغلب در مسیرِ ایمان شبیهِ توما هستیم؛ مدام به دنبالِ نشانه‌های ملموس، معجزاتِ دیدنی و اثبات‌های روشن می‌گردیم تا باور کنیم که خداوند حضور دارد و در حالِ کار است. اما این متنِ بسیار لطیف، با اشاره به سکوتِ اناجیل درباره‌ی دیدارِ مسیحِ برخاسته با مادرش، درسِ بزرگی به ما می‌دهد: اوجِ ایمان، رها شدن از نیاز به دیدن است. مریمِ عذرا نیازی نداشت تا با چشمِ سَر معجزه را ببیند، زیرا کلامِ خدا را با تمامِ وجود در قلبش نگاه داشته بود. ایمانِ راستین یعنی اعتماد به وعده‌های پروردگار، حتی در تاریک‌ترین روزها که هیچ نشانه‌ی ظاهری و امیدی به چشم نمی‌آید. آیا امروز برای آرام گرفتن، مُدام از خدا نشانه‌ای ملموس طلب می‌کنید، یا حاضرید با قلبی مطمئن بگویید:
ندیده به تو اعتماد دارم؟
💙 برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:
✈️ @farsicatholic