🔵هنر خلوت با خدا ، راهنمای دعای ذهنی

🔵🔵🔵

❓این گفتگو [با خداوند] چگونه آغاز می‌گردد؟

✅شماره۵۳

با مرورِ اجمالیِ موضوع و غایتِ این شرفیابی در ذهن؛ به بیان دیگر، [یادآوریِ] موضوعِ دعای ذهنی و ثمره‌ای که مشتاقیم از آن به دست آوریم. این دو مورد، گاهی پیش‌درآمدِ (مقدمه‌ی) اول و پیش‌درآمدِ دوم نامیده می‌شوند.


✍️ شرح و تامل:


برای ورودِ موفق به اصلِ گفتگو با خدا، سالک باید دو پیش‌درآمد را در ذهن خود تثبیت کند:

✔️ پیش‌درآمدِ اول: یادآوریِ موضوع

کلمه‌ی «Audience» در زبان اصلی، به معنای شرفیابی یا حضور در بارعامِ یک پادشاه است. کسی که به دربارِ پادشاه راه می‌یابد، پیش از گشودنِ لب سخن، باید دقیقاً بداند درباره‌ی چه چیزی می‌خواهد صحبت کند. پیش‌درآمدِ اول، متمرکز کردنِ قوه‌ی خیال و حافظه بر روی یک تصویر یا مفهومِ مشخص است. مثلاً اگر موضوع دعا مصائب مسیح یا کوتاهیِ عمر آدمی است، سالک در چند ثانیه، کلیتِ این صحنه یا مفهوم را در ذهن خود بازآفرینی می‌کند تا ذهن از پراکندگی نجات یابد.

✔️ پیش‌درآمدِ دوم: تعیینِ غایت و ثمره

این مهم‌ترین بخشِ این مرحله است. موضوعِ دعا (که در مرحله‌ی قبل یادآوری شد) تنها یک ابزار است؛ هدفِ نهایی، دریافتِ یک فیضِ خاص یا همان ثمره است. تفاوتِ موضوع و ثمره در اینجاست: موضوع این است که من به رحمت خدا فکر می‌کنم؛ اما ثمره این است که از خدا فیضِ بخشیدنِ کسی که به من ظلم کرده را طلب می‌کنم. نیایشی که ثمره و غایتِ آن از پیش مشخص نشده باشد، به یک تفکرِ فلسفیِ انتزاعی یا خیال‌پردازیِ محض تبدیل می‌شود و اراده‌ی انسان را برای تغییر و تحول تحریک نمی‌کند.

در حقیقت، نیایشِ اصیل، ترکیبی از تمرکزِ فکری بر یک حقیقت (مقدمه اول) و عطشِ قلبی برای دریافتِ یک فضیلت (مقدمه دوم) است. وقتی این دو در کنار هم قرار گیرند، موتورِ دعای ذهنی روشن می‌شود و گفتگوی واقعی شکل می‌گیرد.


❗️مطالعه قسمت قبلی


💙 برای محتوای بیشتر در تلگرام ما را دنبال کنید:

📱 @farsicatholic