این روایت که مرحوم علامۀ #مجلسی (ره) در #بحار از كتاب «نزول القرآن في شأن أمير المؤمنين (ع)» نوشتۀ ابوبكر محمد بن مؤمن شيرازي (متوفای ۶۶۴ هـ) آن را نقل فرموده، در منبعی قدیمی تر از «المناقب» ابن شهرآشوب (م ۵۸۸ هـ) یافت نشد. بنابر نقل بحار این عبارات مربوط به خطبه‌ای است که حضرت امیرالمؤمنین (ع) در مسجد جامع بصره ایراد فرموده‌اند، که خود باعث تعجب است، چگونه چنین خطبه‌ای با چنین مضامینی در شهری غیر شیعه نشین بیان گردیده اما در منابع معتبر یا حتی غیر معتبر متقدم منعکس نشده.

در هر حال گذشته از اشکال سندی (در واقع فقدان سند!) مضامین مزبور خلاف صریح یا دست‌کم ظاهر آیات متعددی از #قرآن مجید است؛ به طوریکه ناقلان خطبه، شرح و تأویلی برای آن از قول حضرت باقرالعلوم (ع) نقل کرده‌اند (باز هم بی سند!) تا غرابت فقرات آن را برطرف سازند.

پر واضح است که چنین مضامینی از روشن ترین مصادیق روایاتی است که می‌بایست بر قرآن عرضه شده و کنار گذارده شود.

و نکتۀ قابل توجه اینکه سخنرانِ خوانندۀ این عبارات، همان کسی است که از دوری #حوزه ها از قرآن شکایت داشت. رطب خورده منع رطب کی کند!

#حدیث
#رجال
#فائده
✒️📚 @Faede_v_Borhan