💠 حوزه و قرآن | تأملی در سخنان اخیر یکی از اهل منبر | بخش نخست
گذشته از نقدهایی که در این یکی دو روز، نسبت به گزارۀ «حوزه ها از قرآن دور هستند» از منظرهای گوناگون (مانند جایگاه طرح آن، شیوۀ بیان، جایگاه گوینده و...) مطرح شده، به نظر می‌رسد ارزیابی این گزاره به صورت منصفانه بیش از همه در گروی بررسی معنای آن است، زیرا همین یک جمله می‌تواند حامل معانی کاملاً متفاوتی باشد.
یک. «جلسات قرائت و ختم #قرآن یا آموزش صوت و لحن و تجوید در حوزه‌های علمیه برگزار نمی‌شود.»
این معنا قطعاً مقصود گوینده نیست. بدیهی است که وظیفه و رسالت حوزه‌های علوم دینی، آموزش معارف دینی در سطح تخصصی و به هدف حفظ تراث دینی و نشر آن است. در این راستا هرچند تعلیم و تعلّم تلاوت قرآن کریم احیاناً سودمند می‌افتد، اما بی‌تردید از حیطۀ رسالت اصلی حوزه ها خارج است.
دو. «انس با تلاوت قرآن به عنوان یک عبادت، در میان فضلای #حوزه کمرنگ است.»
این معنا ـ که باز هم قاعدتاً منظور گوینده نیست ـ ادعایی است که آمار و مستندات کافی برای صحّت سنجی آن وجود ندارد، تجربۀ شهودی هم احتمالا تأییدش نمی‌کند و در هر حال نقدی بر «ساختار حوزه» محسوب نمی‌شود.
سه. «علوم حوزوی، به ویژه فقه و اصول، مبتنی بر بهره‌مندی از آیات قرآن کریم و استدلال به آنها نیست.»
این ادّعا دور از واقع است. آشنایان به مباحث علمی می‌دانند که دانش #اصول_فقه علی رغم اینکه جایگاه مقدّمی و پیشینی برای علم فقه بلکه برای تمام علوم نقلی دارد (و به نوعی روش‌شناسی آن علوم به شمار می‌آید) و لذا متوقع آن است که از ادلۀ نقلی کمتر در آن استفاده شود، اما بیش از قدر توقع از آیات قرآن بهره‌مند است. حتی در برخی مباحث اصولی (مانند حجیت خبر واحد و نیز اصالة البراءة) شاهدیم که برخی آیات که در نگاه نخست چندان مرتبط با موضوع به نظر نمی‌رسند مورد بحث و بررسی قرار گرفته و احتمالات مختلف (هرچند ضعیف) دربارۀ تفسیر و معنای آنها به دقت مورد کنکاش قرار می‌گیرد تا چیزی از قلم نیفتد.
ادامه دارد...
#مغالطات
#فائده
✒️📚 @Faede_v_Borhan
Post #287
891