☑️ نگوییم قاچاق؛ بگوییم تجارت!

برچسب «قاچاق» یکی از جعلی‌ترین برچسب‌های تجاری-اقتصادی-اجتماعی است که دولت‌ها و کنترل‌گرها برای دخالت در زندگی و کسب‌وکارِ مردم جعل کرده‌اند.

- چهار سال قبل وقتی در مرز پاکستان در بلوچستان از پیشین به سمت جکیگور سفر می‌کردم به صورت اتفاقی با جوانی بلوچ به نام محمدنور در ماشین کرایه‌کِش هم‌مسیر بودم. محمدنور که قبلاً به خرید و فروش گازوئیل بین ایران و پاکستان مشغول بوده از من به عنوان یک پژوهشگر، یک سوال ساده ولی عمیق پرسید: چرا خرید و فروش گازوئیل، جرم است؟

- در سفرهایی که در سیستان‌وبلوچستان داشتم بارها از روستاییان و بلوچ‌ها شنیده بودم جوانان بخاطر خرید و فروش سوخت یا برنج و کالاهای مشابه در آتش سوخته‌اند.

- سه سال قبل وقتی در شهرها و روستاهای مرزیِ افغانستان در خراسان، کوله‌گردی و هیچهایک می‌کردم در صالح‌آباد، تربت‌جام و نشتیفان از مردم شنیده بودم که هزاران نفر در ده‌ها سال گذشته به دلیل حمل تریاک یا اجناس دیگر تیر خورده‌اند.

- دو سال قبل در مسافرت به استان بوشهر موقع هیچهایک، شوتی‌ها را می‌دیدم. شوتی یک ماشین‌ سواری است که کالای به اصطلاح قاچاق جابجا می‌کند. پوشاک، مواد غذایی، نوشیدنی‌ها و همین کالاهای معمولی که ما از فروشگاه‌ها می‌خریم بعضاً توسط همین ماشین‌های سواری جابجا می‌شوند. شوتی‌ها گاهی با برداشتن صندلی‌ها و جاسازی در اتاقِ ماشین و البته با استرس و سرعت بسیار زیاد طوری که انگار در حال فرار از دزدهای سرگردنه باشند؛ اجناس را از شهرهای مرزی منتقل می‌کنند. شوتی‌ها اجناس را از شهرهای بندری به شیراز و گناوه و سایر مراکز حمل می‌کنند تا از آنجا به سایر شهرهای ایران منتقل شوند.

- سه سال قبل در کوه‌های کردستان با کولبرها و مدیران کاروان‌های کولبری در حالیکه مشغول به حمل بار بودند صحبت کرده‌ام. همین کالاهای مورد نیاز مردم، همین کالاهایی که در مغازه‌ها خرید و فروش می‌شود توسط کولبرها حمل می‌شود.

همگی در واقع مشغول به کسب‌‌وکار و تجارت هستند اما کنترل‌گرها و دولت‌ها اسم کسب‌وکار را با "قاچاق" جعل می‌کنند. مامور و معذور در پلیس و ژاندارمری بانی نیستند؛ بانی و عامل اصلی، سیاستگذاران هستند. سیاست‌گذارانی که اخیراً عنوان دکتر و مهندس دارند. این کنترل‌گری از جنس بقیهٔ کنترل‌گری‌ها است؛ مثل فرهنگ اجباری، آموزش اجباری، تربیت اجباری و انواع و اقسام اجباری...

🗓 ۶ اسفند ۹۹