📝 خروجی‌های سیاسی بعنوان نتیجه تلاقی منافع گروه‌های سیاسی مختلف در ساختار دموکراتیک

بسیار غالب است این تصور که نهادهای سیاستگذاری، مخصوصا در یک ساختار دموکراتیک، بدنبال حمایت از مردم دربرابر شرکت‌ها و سودجویی‌های آنها هستند و این کار را با تصویب قوانینی برای کنترل رفتار آنها و اجرای سیاست‌های رفاهی انجام می‌دهند. نگرش دیگر، البته اینست که این نهادها را، حتی درون ساختارهای دموکراتیک، در خدمت شرکت‌ها و صرفاً برای بیشینه کردن منافع آنها از طرق مختلفی، از جمله انحصارها و سوبسیدها، می‌بیند.

با این حال، نکته قابل توجه اینست که نهادهای سیاسی و سیاستگذاران در یک ساختار دموکراتیک، نه الزاماً بطور کامل در انحصار شرکت‌ها هستند و نه صرفاً برای اجرای سیاست‌های رفاهی، بلکه سیاست را باید نقطه تلاقی گروه‌های مختلف و محلی برای تاثیرگذاری آنها بر خروجی‌های سیاسی دانست.

سیاستگذاران و سیاستمداران نیز به هنگام تصمیم‌گیری برای وضع قوانین، همانند هر انسان دیگری، بدنبال بیشینه‌کردن منافع خود هستند و در نتیجه، جوانب مختلف وضع هر قانون را در نظر می‌گیرند. ازینرو، آنها دیگر الزاماً فقط به منافع یک گروه خاص توجه ندارند (که این موضوع، در ساختارهای دموکراتیک نیز پررنگ‌تر می‌شود) تا بتوانند با یافتن راه حل‌های میانی، منافع خود را بیشینه کنند.

اقتصاددان Peltzman، در مقاله 1976 خود، سیاستمداران را بعنوان دلالانی نشان می‌دهد که بدنبال بیشینه کردن حمایت سیاسی‌شان و به حداقل رساندن واکنش منفی عمومی هستند. با این نگرش، اگر یک سیاستمدار در هنگام وضع یک قانون، فقط به بیشینه‌کردن سود مجموعه‌ای از تولیدکنندگان در یک صنعت فکر کند و به مصرف‌کنندگان توجهی نداشته باشد، ممکن است موجب خشم شدید و مخالفت سیاسی آنها شود. در نتیجه، این موضوع آنها را به این سو می‌کشاند تا بدنبال نقطه تعادلی میان امتیازاتی که به هر طرف می‌دهند، باشند.

ازینرو، خروجی‌های سیاسی، نتیجه تلاقی منافع گروه‌های سیاسی مختلف است. برای مثال، ممکن است مقرراتی برای کاهش ریسک‌های بازیگران یک صنعت وضع شود، اما این مقررات می‌تواند همراه باشد با محدودیت‌هایی برای همان بازیگران. البته طبیعتاً باید در نظر داشت که میزان و چگونگی اثرگذاری گروه‌های مختلف، متاثر از میزان قدرت آنها در فشار آوردن و تاثیرگذاری بر سیاستگذار است (Becker 1983) و این موضوع، وابسته به موارد متعددی است، از جمله چگونگی شکل‌گیری یک گروه از ذی‌نفعان با هدف اثرگذاری بر سیاست (Olson 1965).


منابع:
Becker, Gary S. 1983. "A Theory of Competition Among Pressure Groups for Political Influence." The Quarterly Journal of Economics 98, no. 3: 371–400. https://doi.org/10.2307/1886017.

Olson, Mancur. 1965. The Logic of Collective Action: Public Goods and the Theory of Groups. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Peltzman, Sam. 1976. "Toward a More General Theory of Regulation." The Journal of Law and Economics 19, no. 2: 211–240. https://doi.org/10.1086/466865.

☑ @ehsanmnotes