من دموکراسی میخوام با تشک!

محمدرضا ستوده



دوروزه که حالم از روزای دیگه بدتره. دو روزه که از ناحیه کمر و گردن، درد شدیدی رو دارم تحمل میکنم. به خاطر این شغل بی منفعت که حتی کمر و گردنتم ازت میگیره! رفتم دکتر. یه سری پند و اندرز در مورد ورزش و استخر و نرمش و اینجور چیزا داد. باید تشک و بالشمم عوض کنم. هر دوش باید به شدت طبی باشه. ولی دلیل بد شدن حالم درد کمر و گردن نیس. دو روزه که دارم دنبال یه تشک مناسب میگردم. هم از لحاظ کارایی هم قیمت. تمام تشک های ایرانی رو بررسی کردم. روی همش دراز کشیدم. قیمت هاش رو هم پرسیدم. از ششصد هزار تومن شروع میشد تا یک میلیون و دویست هزار تومن. 24 ساعت مردد بودم که کدومو انتخاب کنم. آیا اون هفتصد هزار تومنیه با اون 1 میلیونیه خیلی فرق میکنه؟ تا اینکه تصمیم گرفتم برم از یه فروشگاه برند خارجی سوال کنم. استارت بدبختی و بدحالی از همین نقطه زده شد. رفتم داخل یه فروشگاه برند خارجی. قبل از اینکه شروع کنه و مارک های ایرانی رو آنالیز کنه، گفت: اول بیا روی این تشک بخواب. مارکش «بِرن» بود. رفتم خوابیدم. برای یه لحظه دنیا جای بهتری شد! یه جورایی نسبت به تشک هایی ایرانی که تست کرده بودم احساس انزجار بهم دست داد. گفتم: این چند؟ گفت: یک میلیون و نهصد. توی دلم خالی شد. گفت: حالا بیا روی این یکی هم بخواب. فهمیدم قراره که بهتر از قبلی باشه و گرونتر. پاهام سُست شد ولی عطش امتخان داشتم. رفتم خوابیدم. خوابیدم ولی بیدارترین لحظات زندگیم بود. هیچ وقت انقدر بیدار و سر حال و آسوده نبودم. طرف بالای سرم وایساده بود و داشت از ویژگی هاش میگفت. هیچی نمی شنیدم. مغزم نمی خواست صداشو بشنوه تا این لذت بی وقفه رو خدشه دار کنه. تا اینکه گفت: بلند شو این یکی هم امتحان کن. عبارتِ «بلند شو» مث پُتک خورد توی سرم. نمیخواستم بلند شم. دوست داشتم به خاطر اینکه میخواست از روی اون تشک بلندم کنه انقد سرشو بکوبم توی دیوار تا بمیره ولی ادامه جمله ش باعث شد آروم شم. اینکه قرار بود یکی دیگه رو امتحان کنم. توی مسیر تشک بعدی قیمت قبلی رو پرسیدم. سه میلیون و ششصد!
با درونی پر از عشق و هیجان روی سومی خوابیدم. وقتی دراز کشیدم دنیا شفاف تر شد. افسردگی حادی که سالها گریبانمو گرفته بود از توی بدنم خارج شد و قدم زنان از مغازه رفت بیرون. تمام وجودم پر از محبت و انسان دوستی شده بود. حتی می تونستم روحانی رو هم دوست داشته باشم. سلول های بدنم عاشق شده بودن. عاشق تشکی که زیرشون بود. بازم توضیحات فروشنده رو نمی شنیدم. فقط یه سری عبارت مثلِ «مموری فوم» یا «دانسیته 80» گوشمو نوازش میکرد. تنها چیزی که گوشم با تمام وجود شنید قیمت هفت میلیونی تشک زیرم بود. دنیا روی سرم هوار شد. زیرم نرمِ نرم بود ولی روم درب و داغون. زیر آوار قیمت مدفون شده بودم. ولی به خاطر تشک زیرم هنوز داشتم از زندگی لذت میبردم. همزمان با این همه احساس خوب، حالم از زندگی که تا الان داشتم به هم خورد.
حالا دیگه نه می تونستم مارک های ایرانی هشتصد هزار تومنی رو بخرم، نه اون خارجی های سه میلیونی رو. فهمیدم اونی هم که تا الان زیرم بوده تشک نبوده. اصن مگه تا الان چیزی زیرم بوده؟ آره بوده! اینی که توی این سالها زیرم بوده یه تیکه پارچه بوده که توش از سنگ و میخ و میلگرد و خرده شیشه پر شده بوده. اگه اینا اسمش تشکه، اسم اونو باید گذاشت: کیسه مشقت!
الان حالم خیلی بده. به 30 سالی فکر می کنم که روی این تشک ها نخوابیدم و به سال های آینده ای که بازم قرار نیس روی این تشکها بخوابم. مخصوصاً تشک آخری...
حالم خیلی بده...من موندم و یه مشت بروشور و حسرت و یه تشک مستهلک که مرتاض های هندی ام طاقت شو ندارن ولی اون کیسه مشقت الان داره انتظارمو میکشه تا شب برسم خونه و بازم خالصانه بهم خدمات بده!





@so2deh/کانال ستوده