این کتاب همچنین با استناد به مدارک، نشان می‌دهد که چگونه تلاش برای جهش به سوی کمونیسم، به بزرگترین ویرانیِ دارایی‌ها در تاریخ بشر انجامید؛ ویرانگری‌ای که ابعاد آن بسی فراتر از تمام بمباران‌های جنگ جهانی دوم بود. حدود ۴۰ درصد از خانه‌های کشور به تلی از خاک بدل شد؛ خانه‌ها را ویران می‌کردند تا از مصالح آن کود بسازند، غذاخوری‌های عمومی برپا کنند، روستاییان را جابه‌جا کنند، جاده‌ها را صاف کنند، برای «آینده‌ای بهتر» فضا باز کنند، یا صرفاً برای مجازاتِ ساکنانش. طبیعت نیز از این گزند مصون نماند. هرچند هرگز ابعاد دقیق جنگل‌زدایی در دوران «جهش بزرگ به پیش» را نخواهیم دانست، اما این هجوم بی‌وقفه و طولانی به طبیعت، در برخی استان‌ها تا نیمی از درختان را نابود کرد. رودخانه‌ها و آبراه‌ها نیز آسیب دیدند؛ در سرتاسر کشور، سدها و کانال‌هایی که به قیمتِ جان و نیروی کارِ صدها میلیون کشاورزِ به بیگاری‌گرفته‌شده و با صرف هزینه‌های اقتصادی هنگفت ساخته شده بود، در عمل بی‌فایده یا حتی خطرآفرین از آب درآمدند و به رانش زمین، ته‌نشست رسوبات در رودها، شوره‌زار شدن خاک و طغیان‌های ویرانگر انجامیدند.

#برش

از مقدمه‌ی کتاب قحطی بزرگ مائو: تاریخ ویرانگرترین فاجعه‌ی چین، ۱۹۵۸-۱۹۶۲ با ترجمه‌ی حامد محلوجی
در دست انتشار از کتابستان برخط

@EhsaneAzizi
بامداد ۱۳ شهریور ۱۴۰۴