برای ثبت در این روزنوشت ها....


چند سالی است که برخلاف بسیاری، معتقدم اقدام نظامی برای جلوگیری از برنامه هسته ای ج، ا نه تنها دور از ذهن نیست، که به عنوان آخرین گزینه امریکا و متحدانش است.
تحریم ها مملکت را فلج کرده و حاکمیت بر تمامی برنامه ها و امیال و سیاست هایش اصرار دارد، فشار چنین وضعیتی کمر مردم را شکسته، سیل مهاجرت، خودکشی ها، میلیون ها نفر به زیر خط فقر رفته اند و بحران های مختلف مملکت را محاصره کرده اند، فقط و فقط برای امیال و خواسته های شخص و اشخاصی که همه میشناسیم؛ امیدوارم این پیشبینی محقق نشود و پیش از آنکه دیر شود حضرات از ماجراجویی و تصمیم های احمقانه ای که هزینه هایش را سراسر ملت و جامعه پرداخت می کنند دست بردارند، اما اگر با همین فرمان پیش برویم، به زودی باید یک روز با خبر حمله به مراکز هسته ای و شاید چند نقطه حساس دیگر از خواب بیدار شویم یا به خواب نرویم. آن روز یا آن شب در خوشبینانه ترین حالت اگر درگیری نظامی گسترده و همه جانبه و دنباله دار رخ ندهد، و حکومت مانند چند سال اخیر صرفا به یک پاسخ هماهنگ شده و بی هزینه اکتفا کند، دست کم دیگر چیزی برای از دست دادن نزد هر دو طرف وجود ندارد. نه دیگر چیزی از برنامه هسته ای باقی خواهد ماند (اقدام نظامی با هدف نابودی کامل یا عقب انداختن برنامه هسته ای دست کم تا چندین دهه انجام میشود)؛ و نه دیگر غرب نیاز به توافق دارد.
شواهد و خبرهای زیادی را می توان برای تحقق چنین وضعیتی ردیف کرد که از حوصله ام خارج است. با امید و آرزوی ما چیزی تغییر نمیکند، من فکر میکنم این سرنوشت گریزناپذیر کشوری است که به دست حاکمان کم توان و احمقی افتاده است که می خواهند فیگور اقتدار بگیرند اما حقارت و حماقتشان برای جهانیان عیان است.

۲۸ تیر ۱۴۰۳
@EhsaneAzizi