چپ و صهیونیسم

مشخص نیست در ساعت‌ها و روزهای آینده چه اتفاقی برای ایران و سرنوشت و آینده‌ی آن بیوفتد. می‌خواهم تا هنوز امکان نوشتن هست نکته‌ای را در میانه‌ی جنگ یادآور شوم تا بعدها چپ‌ها طبق معمول ژست اخلاق‌مداری و انسان‌دوستی درباره‌ی این جنگ نگیرند. فوره در کتابی که اخیراً درباره‌اش نوشتم، «در کارگاه تاریخ»، در بخشی از کتاب تحت عنوان «اسرائیل و چپ فرانسه: عدم تفاهم» به رفتار ریاکارانه و ابزاری چپ‌های فرانسوی در نسبت با یهودیان و نقش آن‌ها در شکل‌گیری اسرائیل می‌پردازد و چنین می‌نویسد:

«مادامی که اسرائیل تنها انعکاس سرنوشت یهود، یعنی رنج یهودیان بود، دوست داشتن آن برای چپ‌ها دشوار نبود. در واقع، چپ این دولت نوپا را تجسم برداشت سنتی خود از مسأله‌ی یهود می‌دید:  نشانه‌ای از بی‌عدالتی سرمایه‌داری، یهودیان به مثابه قربانیان اعلای یک نظام، و تبعیض به مثابه روی دیگر سکه‌ی آزار و اذیت. جنگ جهانی دوم و هولوکاست این احساس را به اوج خود رساند – احساسی که سارتر آن را چنین صورت‌بندی کرد: آنچه «مسأله‌ی یهود» را «منجمد» ساخت، نفرت یهودستیزانه‌ای بود که اروپای مسیحی به نمایش گذاشت؛ مردان و زنانی که در آن سال‌ها در وطن جدید خود سکنی می‌گزیدند نمی‌توانستند استعمارگر باشند، چراکه آن‌ها آوارگان و بازماندگان فاجعه‌ی اردوگاه‌ها بودند. حتی این شرافت نیز برای در امان ماندنشان از رنج کافی نبود، زیرا آنان توسط آزاردهندگان جدیدشان، بریتانیایی‌ها، از این ساحل به آن ساحل رانده می‌شدند. در حقیقت، چپ فرانسه هنوز نیاموخته بود که از استعمارگران متنفر باشد، کسانی که اغلب دوست داشت آن‌ها را صادرکنندگان ارزش‌های خود به آن سوی آب‌ها بداند. آن‌ها بیش از آن‌که نسبت به رنج اعراب یا ویتنامی‌ها احساس گناه کنند، نسبت به وضعیت اسفناک یهودیان احساس گناه داشتند.»

چپ هرگز نمی‌تواند نقش خود را در شکل‌گیری اسرائیل نادیده بگیرد و با فیگوری مطلقاً اخلاقی منتقد جنایت‌های اسرائیل باشد. چپ خود باید در برابر نقشی که در میانه‌ی این دعواها داشته است پاسخگو باشد. چپ باید توضیح دهد که چطور چیزی را نقد می‌کند که از دل اندیشه و تفکر خودش بروز و ظهور داشته است؟! چپ چگونه می‌تواند منکر این واقعیت تاریخی باشد که روزی کیبوتص‌ها در بیت‌المقدس براساس جوامع آرمان‌شهری و ترکیبی از اصول سوسیالیسم و صهیونیسم تأسیس شدند؟!

۱۰ مرداد ۱۴۰۵
@EhsaneAzizi