به رغم سرکوب بی‌سابقه و کشتار فراگیر در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، این روزها دانشجویان همچنان ایستاده‌اند. همچنان شعار می‌دهند «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان». این شهامت و شجاعت ستودنیست. این ایستادگی درسی است برای تمام اقشار جامعه. هرچند دانشگاه‌ها و دانشگاهیان جبران یک اشتباه تاریخی را به ایران بدهکارند. آن‌ها بخش مهم و تأثیرگذاری در انفجار نور بودند. امروز اما نسل دیگری می‌کوشد نشان دهد که هیچ ایدئولوژی نتوانسته ایران و ایرانی را از اولویت دانشجویان خارج کند. امروز نسل دیگری درحال گردن گرفتن خطاها و اشتباهات گذشتگان است. گذشتگانی که امروز در قامت بزرگترهای دور و نزدیک از پدر و عمو تا استاد دانشگاه و غیره گرفته، رو در روی این نسل جوان ایستاده و با بی‌شرمی تمام، وجود آن را ندارد که اشتباهات خود را گردن بگیرد. وجود آن را ندارد تا کوچکترین نقدی بر خود و گذشته و اشتباهاتش کند.

دانشجویان امروز اما با ادای احترام به تجربه‌ی نیم قرن زندگی زیر ویرانه‌های ۵۷ با قاطعیت و شعوری تاریخی شعار «مرگ بر سه فاسد، ملا چپی مجاهد» سر می‌دهند. امروز جهل و توهمات گذشتگان را چنان قی می‌کند که به‌خاطر «شریف» نامیده شدن دانشگاه صنعتی «آریامهر» به‌خاطر یک تروریست شرمسار است.

۳ اسفند ۱۴۰۴

@EhasaneAzizi