🎬 موتیف‌های بصری سینمای بلا تار
بلاتار با سینمایش به جهانِ سیاه و سفید و رنگ باخته از حیات در روزگاران ما طعنه می‌زند. او با دوربینش به ما نهیب می‌زند و ما را به روی خودمان می‌آورد. آیینه‌ی جوامع از دست‌رفته، تباه‌شده، انسان‌های تنها، خسته، فرسوده، خیانتکار، فریب‌خورده و فریب‌کار، خودخواه، بی‌شرف، جامعه‌ای سرشار از تبعیض و دروغ... او به مفاهیم بنیادین وجودی بشر تازیانه می‌زند. در قاب‌هایش تاریخ و قرن‌ها فلسفه‌پردازی و صغرا کبراچینی بشر برای برتری و عقلانی جلوه دادن خویش را سلاخی می‌کند... او آخرالزمانی که درحال تجربه کردنش هستیم را در پرده‌ی سینما بدون اغراق، بدون سروصدای خاصی با اتمسفری ویژه نمایش می‌دهد... آنگونه که بعد از تماشای آثارش همه‌چیز برایمان به پرسش گرفته می‌شود و از ابتدای امر ما را به تفکر و اندیشیدن دعوت می‌کند...
یادداشتی از آرشیو شخصی (۲۶ دی ۱۳۹۸)
بازنشر: ۲ آبان ۱۴۰۴
@EhsaneAzizi
Post #120
176