نقض غرض و خود غرض

اغلب شنیده‌ام نوشته‌ها و سخنرانی‌های حسین معصومی همدانی نقض غرض است، در نگاه اول بیراه هم نیست، معصومی همیشه از منظری متفاوت و البته نقادانه به هر موضوعی نگاه می‌کند که اگر سطحی بنگریم تهی از هر محتوایی درباره عنوان موضوع و ایضاً نتیجه‌ای درخور انتظار ساده‌دلان است. عموم نوشته‌ها و گفته‌های عمومی معصومی سرشار از مطالب بی‌ربطی (و ساده‌ای) است که البته با کمی تأمل چفت و بست عجیبی با موضوع پیدا می‌کند. معصومی آگاهانه یا ناخودآگاه این کار را با آن‌چنان ظرافتی انجام می‌دهد که پس از استماع سخنانش شنونده حس می‌کند هرچه معصومی گفته است پیشتر در فکر و ضمیرش وجود داشته و چیز خاصی از او نیاموخته و او تنها بیانگر آنها بوده است.
حالا در این شب یلدایی هرچه فکر کردم اگر بخواهم چیزی منتشر کنم-که اصلا چرا باید این کار را بکنم-ذهن و دلم یاری نکرد. فکر کردم بهتر است مطلبی از گذشتگان یا محققان نشر دهم. بنا به دلایلی که شاید برای خود من هم چندان روشن نباشد فکر می‌کنم خواندن این مقاله از دکتر معصومی در این حال و هوا چندان بی‌فایده نیست، هرچند که نشان دادن ربط آن کاری‌است دشوار اما اطمینان دارم ضمیر ناخودآگاه خوانندگان هوشیار از آن بی‌نصیب نمی‌ماند.


پیوند مقاله چرا حافظ؟
t.me/hmhamedani/52

t.me/EftabeTe