خوشا آن کس که از بر کرد این زیبا سرود من
و یا بنوشت آن را، اوست در خورد درود من
به گیتی دیر بادا زیستش، خصمش فنا بادا
تنش شاد و دلش شاد و روانش بی‌بلا بادا

(ترجمهٔ منظوم درخت آسوریگ از احسان طبری،؛ سفر جادو، نشر آلفا، ۱۳۵۸: صص ۱۶۹-۱۶۳)


سرودم را هر که نگه داشت
(و آن) که نوشتْ از خویش
دیر زیاد به هر سرود
سر دشمن مرده بیناد
(آن) که نهاد و (آن) که نوشت
او نیز به همین آئین
به گیتی تنْ خسرو
و به مینو بُخته [آمرزیده] رواد (باد)

(ترجمهٔ دکتر ماهیار نوّابی. درخت آسوریک، متن پهلوی، آوانوشت، ترجمه فارسی؛ موسسهٔ فرهنگی انتشاراتی فرَوَهَر، تهران، چاپ سوم، ۱۳۸۶)


ایدون باد

به مناسبت سالروز رویش نواجش و رونمایی از نشان جدید. شب بارش شهابی اسدی، آبان ۱۴۰۴.