خطرناک ترین نوع قدرت، آنی است که از ترس تغذیه می کند. قدرت وقتی که از ترس تغذیه می کند، زبانش را عوض می‌کند؛ اول وعده می‌دهد، بعد توجیه می کند و سرانجام، آنقدر تکرار می‌شود که ظلم به نام نظم شناخته می‌شود. نه چون درست است، بلکه فقط چون عادی شده. ستم همیشه با فریاد نمی‌آید،بلکه اغلب با قانون می‌آید، با نظم، با جمله‌هایی مرتب که خشونت را منطقی جلوه می‌دهند. آنجا که بی‌عدالتی لازم نامیده می شود انسان‌ دیگر انسان نیست، بلکه یک عدد است، قابل حذف و قابل جایگزینی. حکومتی که بقا را بالاتر از اخلاق می‌نشاند، یاد می‌گیرد چگونه دست‌هایش را آلوده کند و همزمان چهره ای آرام به مردم نشان دهد. در چنین نظمی ظلم یک استثناء نیست، ابزار است. اما تاریخ حافظه ای لجوج دارد؛ قدرتی که بر ترس تکیه کند، دیر یا زود از همانجا فرو می‌ریزد. نه بخاطر دشمنانش، بلکه چون حقیقت هیچوقت برای همیشه خاموش نمی‌شود.


📘شهریار
✍️ نیکولو ماکیاولی


https://t.me/ecopolitist