🗒️ ایران برای جنگی طولانی آماده می‌شود
◼️ گزارش رصدی | ریسپانسیبل استیت‌کرفت در تحلیلی با عنوان «حملات غافلگیرانه نشان می‌دهد ایران برای جنگی طولانی آماده می‌شود» این روایت را مطرح می‌کند که تهران به این جمع‌بندی رسیده است که تحریم، مذاکره، آتش‌بس موقت و عملیات نظامی، ابزارهای متفاوت واشنگتن برای تحقق هدفی واحد، یعنی تضعیف و در نهایت تغییر ساختار سیاسی ایران، هستند. از این رو، انتظار برای دستیابی به توافقی جامع یا کاهش پایدار فشارها، دیگر مبنای اصلی تصمیم‌گیری تهران نیست.
➖ معادله جدید تهران بر چهار مؤلفه استوار است: بی‌اعتمادی به توافق‌های موقت، سلب ابتکار عمل از آمریکا، افزایش هزینه جنگ و حفظ مسیر دیپلماسی. تجربه مذاکرات پیش از حملات سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، این برداشت را تقویت کرده که دولت ترامپ یا توان پرداخت هزینه سیاسی توافقی پایدار را ندارد یا اراده‌ای برای اجرای آن نشان نمی‌دهد.
➖ تفاهم‌نامه ماه ژوئن نمونه‌ای از فروپاشی اعتماد تهران به مصالحه پایدار معرفی شده است. اجرای آن بمباران را متوقف و محاصره را کاهش داد، اما مشوق‌های اقتصادی محقق نشد. بنا بر گزارش، ایران حدود شش میلیارد دلار نفت صادر کرد، ولی دوازده میلیارد دلار دارایی خارجی مورد انتظار آزاد نشد.
➖ گزارش از شکل‌گیری ساختار تصمیم‌گیری کم‌صبرتر برای پذیرش ریسک سخن می‌گوید. از نگاه این ساختار، ادامه انتظار در شرایطی که آمریکا زمان آغاز، توقف و ازسرگیری جنگ را تعیین کند، به معنای واگذاری ابتکار عمل است. بنابراین، آتش‌بس بدون منفعت اقتصادی ملموس، فرصتی برای آماده‌سازی مرحله بعدی جنگ تلقی می‌شود.
➖ پاسخ ایران در این تحلیل، «تقابل مدیریت‌شده» یا بازدارندگی فعال است؛ الگویی پایین‌تر از آستانه جنگ تمام‌عیار که هزینه‌های آمریکا را افزایش می‌دهد. حملات محدود به کشتی‌ها، فشار بر تنگه هرمز و عملیات غافلگیرانه می‌تواند تمرکز واشنگتن را مختل، نیروهای آن را پراکنده و سامانه‌های دفاعی را به مصرف مستمر رهگیرها وادار کند. هدف، پیروزی سریع نیست، بلکه بیشترکردن هزینه دفاع و حضور آمریکا نسبت به اقدامات محدود ایران است؛ هم‌زمان، کانال‌های مذاکره نیز باز می‌ماند.
➖ تنگه هرمز مهم‌ترین اهرم ایران برای فرسایش سیاسی واشنگتن معرفی شده است. تهران امیدوار است اختلال در تجارت انرژی، افزایش هزینه بیمه و فشار بر نیروهای آمریکایی، حمایت عمومی از جنگ را کاهش دهد.
➖ جمع‌بندی گزارش آن است که منطق تهران از انتظار برای توافق به تحمیل هزینه برای مدیریت جنگی بلندمدت تغییر کرده است. فشار نظامی، با وجود خسارت‌های گسترده، تاکنون به تسلیم سیاسی ایران منجر نشده است. در نبود مشوقی معتبر برای خویشتن‌داری، برداشت تهران درباره سودمندی مقاومت و تقابل کنترل‌شده تقویت خواهد شد؛ هرچند موفقیت این راهبرد به کنترل تنش، جلوگیری از شکل‌گیری ائتلاف منطقه‌ای علیه ایران و مدیریت فشارهای اجتماعی وابسته است.
🌐 مرکز دیپلماسی اقتصادی
| سایت | | تلگرام | | بله | | آپارات | اینستاگرام |
Post #195
1.34K
