Жыццё бывае непрадказальным і любіць падносіць сюрпрызы. Часам не вельміпрыемныя. У гераінь нашай гісторыі ўсё было адносна нядрэнна, пакуль лёс не падкінуў сур’ёзнае выпрабаванне – анкалогію.
Выбрацца з такой перадругі, не ўпасці духам і зарадзіць энергіяй іншых – той яшчэ квэст. Але, здаецца, нашым дзяўчатам гэта ўдаецца.
📌 Праект «Я люблю жыццё» існуе ў нашым горадзе з 2018 года. Ён створаны жанчынамі з анкалагічнымі захворваннямі для такіх жа жанчын. Пра вытокі ініцыятывы расказвае Наталля Юхта, з якой усё і пачалося.
– Гэта быў 2018 год. Мне паставілі дыягназ “рак малочнай залозы”. Аперацыя, хіміятэрапія, гарманальная тэрапія і абсалютнае неразуменне: а што далей? Думаю, з гэтым сутыкаюцца многія жанчыны, якім ставяць смяротны дыягназ. Жывешсваё шчаслівае, месцамі нервовае, але цалкам прадказальнае жыццё, і раптам усё пераварочваецца з ног на галаву, і ты не разумееш, як узаемадзейнічаць з гэтым светам далей. Мне падалося, што падтрымка людзей, якія прайшлі гэты ж шлях, была б вельмі карысная тым, хто толькі пачынае жыць у новай рэальнасці. Важна пачуцьрозныя гісторыі, якія не заўсёды сумныя, а часта заканчваюцца ўстойлівай рэмісіяй. Але ў Берасція нічога падобнага не знайшла. Затое ў інтэрнэце знайшлася інфармацыя пра расейскі праект «Я люблю жыццё». Так завязаліся першыя сацыяльныя сувязі. Я пазнаёмілася з Аксанай Андрэевай з Масквы і Ірынай Жыхар з Мінска, якія стваралі падобную супольнасць у сваіх гарадах.
📌 Чытаць далей…
———
Дзецікава – канал пра Берасце і берасцейцаў